 |
||||
|
Wednesday, October 29, 2008
Meron pa ba? Sana... Nakita kita kagabi, ibang iba na ang hitsura mo. Mas lalo ka pang gumanda, hindi na kita makilala. Mukha ka namang masaya na sa kalagayan mo, pero ako?.. Ano nga ba?.. Tinitigan kita ng matagal, hindi ka makatingin sa akin. Mukha kang maraming iniisip, ako nama'y hindi makakilos ng maayos. Nanginginig ang katawan ko, marami akong gustong sabihin, mga gustong itanong, pero mas naunahan ako ng katahimikan. Hindi ako maka-imik pag nariyan ka na sa harapan ko. Unti-unting tumulo ang bawat butil ng pawis mula sa noo ko, patungo sa aking palad. Habang lumalalim ang gabi, mas lalong lumalakas ang kaba ko. Pati ang pagtibok ng aking puso, hindi ko mapigilan... Pero, akala ko, ako lang ang nahihirapan. Halata sa mga mata mo na hindi ka rin makakilos ng maayos. Napansin ko rin na napapatingin ka ng bahagya. May mga panahon na nagsasabay tayo ng tanaw, ngingiti ka lamang at ako'y sasagot sa isang pabirong kindat. Sinubukan mong ngumiti, alam kong nahihirapan ka... Pati ako... Hindi ko talaga lubos maisip, kung bakit biglang nagbago ang isip mo. Hindi ko maintindihan. Tuumulo ng bahagya ang luha sa mga mata ko, tinakpan ko lamang ito ng aking mga kamay para hindi mo makita. Pinigilan ko ang mga ito sa pagtulo sa pamamagitan ng pag ngiti ko. Mas lalo pang lumakas ang pag nginig ng katawan ko. Muli kitang tinignan, hindi maipinta ang ngiti sa iyong mukha. Marahil ay may iniisip ka rin. Kapareho kaya ng iniisip ko?.. Habang lalong papalapit na ang katapusan ng gabing yaon, mas lalo kong napagtanto na, hindi ko pa pala kaya. Hindi ko pa kaya na wala ka sa piling ko. Naiinis ako, sana talaga pinigilan kita. Mayroon pa rin sa kaloob-looban ng puso ko, naghahangad na sana'y bumalik ka na. Hanggang ngayon, di ka pa rin mawala sa isip ko. Oo, mahal pa rin kita... Mahal na mahal pa rin kita... Ngunit kailangan kong indahin ang lamig ng gabi, ngunit kailanan ko nang tanggaping wala ka na sa tabi, Nag - iisa, wala ka na... Wala ka na, nag - iisa... Nag-iisa, wala ka na - Noel Cabangon Labels: Decision Making, Drama, Emo Moments, Love Life
Thursday, October 23, 2008
*Nosbleed tagalog up ahead. :P* Mapipigil mo ba ang damdamin basta basta? Nakahiga na ako sa aking sariling mundo. Nakakapagod ang araw na ito, pero kahit anong gawin ko, hinding hindi ako makatulog. Pinilit kong ipikit ang mga mata ko, ngunit nanginginig lang ang mga ito. Para bang may mga luha na gustong lumabas mula sa pagkakakubli. Nagpatugtog na lamang ako, para na rin pampatulog, baka sakaling gumana. "Coz' I'm missing you so bad. Now that you're not by my side." Hindi ko na rin napigilan. Dahan-dahang tumulo ang mga luha sa aking mga mata. Napadilat ako bigla, napatunganga sa kawalan. Hindi ko na kinaya ang sakit na nadarama. Ang sakit... Sobrang sakit... Ito ang pangalawang araw na wala ka. Akala ko, matapos kong maitulog ang lahat, magiging maayos na ang lahat. Oo, nung una, nakakangiti pa ako. Alam kong hindi totoong mga ngiti iyon, pero kahit papaano, masasabing pinipilit ko namang maging masaya. Nakakasalita na ako, nakakahinga na ako ng maayos, nakakakilos na ako ng matiwasay, lahat ng dati kong ginagawa, nagagawa ko na. Naisip ko na, ayos at normal na ang lahat. Akala ko lang pala iyon. Mapalinlang nga naman ang puso... Pilit ko mang kalimutan ang gabing iyon, lalo lang siyang bumabalik sa akin. Para bang langaw na kahit ilang beses mong paypayin, balik lang ng balik sa iyong mukha. Ang hirap pala kapag sariwa pa ang sugat. Kahit anong pilit mong gamutin iyon, mas lalo lamang sumasakit. Gumagalaw ang oras, bawat minuto, bawat segundo, mas lalong lumilinaw ang imahe mo sa isip ko. Ang daming ala-alang naiwan; mga ala-alang gusto ko pa sanang madagdagan; mga ala-alang inisip ko na hindi na mawawala habambuhay. Mapalinlang nga naman ang puso. Ganon pala iyon, pag pinilit mo, mas lalaki ang pursyento na hindi mo makuha ang gusto mo. Ang labo ng mundo, ang labo... "After all this time, after all that we've been through. Baby, aren't you hurting too?" Kahit na nakatingin ako sa kawalan, maraming pumasok sa isipan ko. Kung paiikliin, isa lang ang magiging konklusyon... Ang tanga ko. May magagawa ako, alam ko, pero hindi ko ginawa iyon. Alam kong may magagawa ako para mapigilan ang pag lisan niya. Pero, natakot ako. Natakot ako na pag pinilit ko pa, baka lalo lang siyang mapalayo sa akin. Hindi ko alam ang gagawin ko noong mga panahong yaon. Para bang, gusto ko nang matapos ang pag uusap namin, para lang mapag-isa ako. Pero hindi, makulit ako. Gusto ko pa ng sobra sobrang sakit. Siguro, may gusto rin akong malaman mula sa kanya. Gusto ko sigurong malaman noon kung bakit bigla na lang nag bago ang isip niya. Ang labo. "One day you're here, and the next you are gone...." Alam kong may iba pa siyang rason. Pero sa ngayon, ayaw ko pang malaman iyon. Masakit pa, sobrang sakit. Iba talaga ang sakit, kapag puso na ang nasugatan *thank you, friend*. Pero tulad nga ng sinabi ng kaibigan ko, "Ang mga bagay na pinapayo mo sa ibang tao, ay mas epektibo sa'yo". Marahil nga, mas epektibo sa akin yung mga lagi kong payo. "Let time heal. Let tomorrow heal today..." Nalulungkot ako, nalulungkot ako ng sobra sobra. Pero alam kong proseso lang ito na dapat pag daanan. Kailangan lang siguro na hindi ako magpadala sa mga emosyon ko. Masyadong maganda ang mundo para iwan. Masyadong mahalaga ang buhay para wakasan. Oo, gusto kong maging maayos ang lahat sa aming dalawa, pero alam kong hindi iyon mangyayari sa ngayon. Kailangan maayos ko muna ang sarili ko. At pag dumating ang araw na iyon, magsisimula ako ng bago. Isisiguro ko na sa araw na iyon, maipagmamalaki mo na ako. Pangako iyan. "Mapipigil mo ba ang damdamin, kung nasanay nang umibig sa'yo?" Missing You - Freestyle Mapipigil mo ba? - Freestyle Jigsaw - Lucida Salamat ng marami, kaibigan... Sobrang salamat... Labels: Decision Making, Drama, Dreams, Emo Moments, Heart to Heart Sessions, Love Life
Sunday, April 13, 2008
I held on to the card on my hand and took a last glimpse at her... Naputol ang himbing ng aking pagkakatulog nang biglang tumunog ang aking telepono isang umaga. Pagkatingin ko, tumatawag na pala ang aking tatay. Hindi ko ito sinagot dahil akala ko ginigising lang niya ako, kaya kinansela ko ito at sinubukang matulog muli. Naputol nanaman ang aking tulog nang bigla ulit siyang tumawag makalipas ang ilang segundo, sa ngayon, sinagot ko na ito... "Anak, pumunta ka nga sa iskul ni Dyan at kunin mo ung report card nya, di na ko makakabalik eh, wala ka naman lakad kaya ikaw na lang kumuha..." Wala na akong nagawa, di naman kusang pupunta sa bahay namin yung report card na 'yon. Nagmadali akong nagbihis at pumunta na sa eskwela. Tanghali na noon, mataas na ang araw. Nakakasunog ang sinag nito, nakakabulag. Malas pa no'n at walang masakyan. Tumatagatak na ang pawis ko pero tiniis ko na lamang ito. Naghanap ako ng silong at doon na rin nakakita ng masasakyan. Sa wakas. Medyo siksikan sa jeep pero tiniis ko na lang, basta lang makasilong. Nagbayad na ako sa drayber, at makalipas ang ilang minuto, nakarating din sa paroroonan ko. Tinakpan na ng mga ulap ang haring araw, luminaw sa paningin ko ang isang gusaling minsan na ring naging parte ng buhay ko. Dalian akong pumasok rito para makasilong bago pa man umalis ang mga ulap. Pag pasok ko, daliang bumalik ang mga ala-ala sa isip ko. Bigla ko na lang nakita ang sarili ko, naglalaro sa ilalim ng puno malapit sa may gate, batang-bata pa, wala pang kamuwang-muwang sa tunay na mundo. Pinigil ko ang luhang malapit nang lumabas sa mga mata ko at pumasok na sa loob para makuha na ang report card ng kapatid ko. Pag pasok ko pa lang sa pintuan, sinalubong na agad ako ng aking dating guro nung elementarya. "Aba! (tumigil siya habang nakaturo sa akin) Ano ginagawa mo dito?" "Sir, si Richard po ako, di mo na ko kilala? Kunin ko po card ng kapatid ko..." Bigla siyang tumawa sabay tapik sa aking balikat. Nakitawa na lang din ako at iniwan ko na siya do'n. Nagmadali ako dahil ayoko na manatili pa sa lugar na 'yon. Hinanap ko na agad ang section ng kapatid ko, di naman ako nahirapan sa paghahanap, nakita ko agad ito. Nakaupo doon ang kanyang adviser, hindi ko siya kilala, marahil ay bago lamang siyang pumasok doon. Nakikipag usap siya sa dati kong science teacher noong hayskul. Hindi nya ko napansin, pero nakita ako ng teacher ko noon at tinuro ako. Agad naman akong kinausap ng adviser. "Ah, kay Dyan ba? 'eto card nya, pirma ka dito tapos bigay mo rin 'tong dyaryo (school paper). Hinihintay niya yan, kasi featured siya diyan." Hindi ko muna tinignan ang nasabing dyaryo, agad akong nagpasalamat sa adviser at nagpaalam na din. Dalian akong lumabas sa gusali, wala na akong pakialam kung mainit man ang panahon. Paglabas ko, tinignan ko na ang grades ng kapatid ko. Walang bagsak, matataas lahat. Itong ito rin yung mga grades na pinangarap ko noong hayskul pa ko. Nainis ako sa sarili ko, nagtatanong kung bakit hindi ko sineryoso ang buhay ko noong hayskul. Kaya ngayon, nahihirapan ako sa buhay kolehiyo. Tumigil ako sandali, tinignan ang eskwelahang minsan na ring naging parte ng buhay ko. "Salamat sa mga memorya..." Dalian akong nakahanap ng jeep at umuwi na, iwan-iwan ang mga mapapait na karanasan sa dati kong paaralan. Pero minsan na rin sumagi sa isipan ko na... Miss ko na pala talagang maging isang highschool student... Labels: Drama, Dreams, Emo Moments, Random
Tuesday, April 01, 2008
Sabi nila, 'wag mo daw hanapin ang pag-ibig, kusa daw itong dumadating sa atin. Dapat lang maging patient. Pero pa'no mo nga naman malalaman kung nasa harapan mo na ang taong hinihintay mo kung wala kang ginagawa kundi mag hintay? Naikot ang mundo ko sa katagang yaon. Maghintay... Maghintay... Pero minsan, sumagi din sa isip ko, nakakasawa din pala yung puro na lang hintay. Minsan, naisip ko na 'wag na lang ituloy ito, pero ano bang magagawa ko, kung sa lahat ng ginagawa ko ikaw at ikaw pa rin ang pumapasok sa isip ko? Maaari nga siguro, napasok ka na sa sistema ko. Ni minsan, hindi kita makalimutan. Sinubukan kong mag hanap ng iba, pero wala rin nangyari. Mas lalo pa akong nahulog sa iyo. Hindi na kita ma-alis sa isip ko. Ayoko rin namang mawala ka sa buhay ko. Kaya heto, ano bang magagawa ko diba? Hintay... Ang hirap nga namang magmahal ng taong may mahal ng iba... Labels: Drama, Emo Moments, Killing Time, Random
Monday, February 18, 2008
He never said a word, until that night... Everybody felt alive that day, everybody seemed to be excited on that day's event. There was a slight chill in the winds, but the everybody didn't seem to mind it. I too, was excited of what was going to happen that day. It was our christmas party, the highlight of the school year. I wanted to know what's it like celebrating christmas with new friends and new school. Everybody was talking about it, they were saying that the event was the most awaited event of all students, especially the lovers. They were starting to get ready for the night, except for one person. He pulled his armchair beside the window and sat on it. He looked at the mountains outside, without a single word coming out of his mouth. He didn't care about the hassles that were happening around. He just sat there, as if thinking of something. He picked up his guitar and started playing the song that he made. It was wonderful. He played it like he was in love with the music. He sang it with all his heart. Slowly, I sat beside him, listened to the melody that he plays. "What are you doing?", I asked. He just smiled as he said, "Nothing, I was just practicing a song." He put the guitar down very slowly and stood up as he said, "Come on, we have to practice. We're going to play for the night's event right?" I smiled and agreed. So we went on our way. The day seemed to pass by so quickly, the sun immediately made way for the moon. I went to the school early that time so I could set up the instruments needed for the program. I was with my classmate that moment, but he was quiet once again, never uttered any single word. He just looked at the stillness of space as he was tuning the guitars. Sweat fell down from his forehead, and his hands were shaking. I could hear his heartbeat from across the room. I could tell from his actions that he was thinking of something. He wiped down the sweat, stood up and freshen up a bit. "I guess we're all set. Are you ready?" He said with a smile on his face. He showed a smile, but his eyes showed his true feelings. I could feel that there's something he wanted me to do. But I didn't know what. And then it happened. Lights filled the auditorium as the people danced their spirits all night. They all looked very happy and lively, but I was right at the stage, holding a guitar. I looked at them with pure envy as they asked me to join them. I couldn't, for it was already time for our performance. I stood up as he walked to the centerstage. He held his guitar and went to the microphone. It made a very disturbing feedback, everyone just laughed. "Sorry about that." He said, with the same smile on his face. He looked at me and gave me a signal. I agreed with a nod. "This one's for the couples here tonight. Let's make this night last forever shall we? How about we fill the auditorium with love?" The people shouted, and slowly the noise faded as he plucked the guitar. He had a good singing voice, just right for making the girls fall for him. He could hypnotize everyone with the melodies that were coming out of his vocal chord. The room immediately filled with trance. I could see the people, each with a partner. I could feel the love that time. I looked at him as he continued to sing. Suddenly, he stopped after he sang the refrain, but he signaled us to continue playing. And so we did. Everyone didn't seem to notice that he stopped, probably because they were happy dancing on their own worlds. He put the guitar down and walked fast through the door. He didn't stop until he was covered with darkness. We wondered, but still we continued to play his song. After a while, he entered the room again, but this time, he was not alone. He was with a beautiful lady, looking a bit speechless and clueless of what was going on. I smiled, for I knew what he wanted me to do that time. Everybody stopped for a while as they noticed him entering the room. He smiled at me as I handed him the microphone. He portrayed a different person that night. The quiet, mysterious leader of the band, became a person filled with hope and love. "Shall we dance?" he said with the microphone on. Tears fell from the young lady's eyes as she wrapped her arms around her partner. We continued to play, but now, he was singing on the tune again. The serenade awed the whole place. We watched them right there at the center stage as they danced their way through the hands of time. I stared at the stillness of space as I wondered... "When will be my time?.." Labels: Drama, Stories from the heart
Monday, February 11, 2008
Nang minsa'y naging atin ang lahat... Luha nanaman ang gumising sa akin matapos na sigawan ako ng sinag ng araw. Pilit kong tinatago ang nakaraang laging tumutusok sa aking kalamnan. Pero balewala din pala, dahil hanggang ngayon, wala pa rin ibang laman ang utak ko kundi ang pasakit na iniwan mo. Nakakapanibago ang kapaligiran. Hindi ako sanay ng gumigising ng wala ka sa tabi ko. Para bang naghahanap ako ng tubig para mapawi ang uhaw na nadarama sa kalooban. Ni hindi ko na rin malaman kung ano bang dapat isipin simula nang lumisan ka. Ni hindi ko nga din alam, kung bakit mo pa naisipang gawin ito sa akin. Sa'yo lang umikot ang mundo ko, minsan inisip ko na naging atin ang lahat-lahat ng bagay sa mundo. Hindi tayo noon matinag. Kahit anong harang ang iharap sa atin, sabay lang natin ito inaakyat. Kahit gaano man kahirap ang pag subok na binibitawan nila sa atin, hawak kamay natin itong hinaharap. Pero hindi ko alam kung bakit sa isang maliit na bagay lang, bumitaw ka na sa pagkakahawak sa akin. Hinabol kita, kahit saan ka pumunta, ngunit kahit gaano man kabilis ang hakbang na ginagawa ko ni hindi ko maabot ang kamay mo. Pilit kong pinaglalaban ang pag-ibig ko sa'yo, pero heto't ikaw pa ang nagiging sanhi ng pagkatalo ko. Luha lamang ang naging sandigan ko, luha lang ang naging karamay ko. Minsan naisipan kong tapusin na ang buhay ko, pero nariyan lamang ang luha para iligtas ako. Pinilit kong maging malakas, para na rin sa sarili ko. Alam kong balang araw, makakalimot din ako sa pasakit na iniwan mo. Sarili ko rin ang makikinabang kung ako'y magiging malakas. Oo... Malakas. Malakas ako, tama. Ba't nga ba ako nagpapa apekto sa ginawa mo? Kung ipagpapatuloy ko ito, lagi lang akong magiging talo. Panahon na para tuluyan nang burahin ang ala-ala mo. Malakas ako. Kaya ko ito. Hindi kita kailangan sa buhay ko, hindi kita kailangan. Lumipas ang mga buwan, natapos na rin sa wakas ang luha. Nabalik na ang ngiti sa aking mga labi, sapagkat mayroon nang nagpakita ng pagmamalasakit sa akin. Pag-ibig na hindi mo mahahanap kahit saan. Masaya na ako sa wakas, kaya ngayon, hindi na ako muling magkakamali pa. Natuto na ako, ayoko nang maulit muli ang nangyari. Ayoko nang multuhin ako ng paulit ulit na pangyayari. Tama na ang isa. Hindi na mauulit pa. Pero, di nagtagal, nakarinig ako ng mahinang boses mula sa malayo. Isang tinig na pamilyar. Tinig na akala ko'y tuluyan nang nawala sa sistema ko. Akala ko lang pala iyon. Hayan ka nanaman, humihingi ng kapatawaran. Sinasabi na ako parin ang nasa isip mo matapos ang lahat-lahat. Hindi na, hindi mo na ako matitinag. Malakas na ako ngayon, hindi na ako matutukso ng iyong matatamis na salita. Naging matatag ako, para na rin sa sarili ko at sa bago kong sinisinta. Hindi mo na ako maloloko pa, hindi na kailan man. Pero kahit gano'n, ni minsan, hindi ako nagtanim ng galit sa iyo. Dahil hindi pa rin maitago na, ikaw ang pinakamagandang istoryang naisulat ko. Pero tulad ng bawat istorya. Ito'y mananatili lamang isang kwento. Ang naisulat na sa libro ng kasaysayan, ay kailan ma'y hindi na mauulit pa. Hindi na... ** Thanks to my classmates for the inspiration. I've been hearing a lot of break-up stories lately. Papalapit pa naman ang Valentines. Nakakalungkot. Maging malakas ka'yo. Para sa inyo ito. Labels: Decision Making, Drama, Heart to Heart Sessions, Random
Thursday, September 06, 2007
I lost my power..
Those words struck my senses as soon as he said that to me. I couldn't believe what I've heard. It has been my dream to be a part of that bowling team. If not a part of it, at least I could join them in training. But then, the offer had a very hard price. Yes, my hair cut. My hairstyle has been my trademark in the PBC Youth (Philippine Bowling Congress). Usually, when I play sports, I usually wear a pony tail to keep my hair from covering my eyes. Some youth bowlers find it very disturbing, while some find it cute. I guess not only the Youth bowlers noticed my "style" but the "sponsor recruiters" as well. Kaya pala hindi ako nakakuha ng sponsor dahil hindi daw disente ang itsura ko. Also, this has been my "look" when I was forced to join the CCSS College Idol last semester. I was always the noticable contestant, for my hair constantly covers my eyes. One of the judges even mentioned: "Alam mo, maganda sana yung mga mata mo, kung hindi lang natatakpan ng buhok mo". The audiences' reaction was the same as hers. I just smiled and flicked my hair. And lately, I changed my hairstyle to what people call it "The Emo Look". Yes people, emo look. For those bloggers who saw me already, I know that they know this. But then, the covering of the eyes made me very irritable, so I decided to bite their "dare". I went to my "trusted" barber and had my hair done. I told him to just trim it shortly and never cut it too short. But damn it! I guess he didn't quite get what I've said! As the razor sharp scissors moved closer to my hair, I felt uneased. "Shlick!" And then it happened. The first fall of my uber long hair came down unto my lap. I held it for one last time and closed my eyes. "Shlick Shlick Shlick!" The horrific sound continued. When I opened my eyes, I was shocked by the result... I felt like I was 5 years younger. I felt like an elementary student! "WTF!" I whispered in my mind. Nako, kapag hindi pa ako nakuha sa Team Prima nito, leche isusumpa ko na sila! *Trivia: It takes just only 30 minutes to cut a 1 year grown hair. Sad, I miss my hair T_T Labels: Decision Making, Drama, Random, Special Day
Tuesday, September 04, 2007
Whatever I choose, there's always a feedback... A lot of things has been happening lately, and I can tell you, it's really making me crazy. I need an advice. Please, can you help me make a decision? 1.) For all of you guys out there who knows me a lot, music has been and will always be a part of my life. I once dreamt of having our own concert with our band or at least, have a music video aired in either Myx or MTv. But then, I know that before the famous bands out there became what they are today, they first seeked for gigs and such. And finally, one of my bandmate found a place where we could start. It's just a small bar somewhere in España. I would like to try it out sometime, but then I'm thinking that my tight schedule right now wouldn't allow it. 2.) I've been playing bowling for a year now and I must say, I'm getting better at it. When I was starting, getting a score of 130 was harder than understanding the Laws of Gravity. But then, with a lot of practice (and I mean a LOT!) my average score went up to 180+. I can say it's an achievement but, as my co-bowler said to me: "Don't be satisfied with what you have right now. Strive harder, Aim high! Pasay!" Yes, I strived harder, and I must say, it was worth it. My sister's coach told me to join their training for the Asian Schools. This is really a big opportunity for me because my ambition to be a member of Team Prima will not be that hard to reach. (Prima is one of the most prestigious bowling teams not only in the Philippines but in Asia as well.) But big opportunities means big adjustments. Time will be a problem because of the Trainings and Tournaments. It is hard finding a free time as it is. I want to be a member of Prima but, I have a life too... Whatever I choose, there is a negative feedback hanging onto it. I don't want that feedback to happen to me again. I once made a decision that changed my life forever. I'm afraid of making the same mistake as I did before. Why is it so hard to choose?! Please, help me decide... It is hard finding time for us to talk as it is. I'm afraid that if these things would take all my free time away. I don't want to take the risk. I don't want to make the same mistakes all over again. I don't want to lose her again... I'm scared... Whatever may happen, I hope she would understand that all I'm doing right now is not mainly for myself. I want to have a stable career. Money doesn't grow on trees. I don't want to be a fat slob sitting around, doing nothing in the future. I'm thinking ahead, I want to earn my own income. Not just for me, but for her as well... Promise me you won't leave my side. Promise me you won't leave me. Promise Labels: Decision Making, Drama, Love Life
Sunday, August 26, 2007
May naririnig akong bagong awitin... Sumikat ang matinding sinag ng araw sa kanyang mga mata isang umaga. Hindi na siya nagkaroon ng limang minuto upang mahimbing panandalian. Tumayo siyang bakas ang kalungkutan na naiwan ng madilim na kahapon, sabay pag pungay ng mga mata at pag tanggal ng katamaran sa katawan. Kay ganda ng araw na yaon, ngunit hindi maganda ang kanyang gising. Pinilit niyang aliwin ang sarili niya upang mawala ang lumbay na nararamdaman. Pumunta siya kung saan saan para lang mamasyal. Ngunit nagkamali pala siya sa kanyang ginawa. Imbis na lumigaya ang kanyang puso, lalo pa itong nalungkot. Sapagkat saan man siya tumingin, naroon at may nakikita siyang mga magkasintahang magkahawak ang kamay. Tila kanila ang mundo, ang oras ay humihinto habang ang kanilang mga mata'y nagkakatagpo. Pinilit niyang ngumiti at maging masaya sa mga nakikita niya, pero hindi lang pala iyon ganoon kadali. Tumingala na lamang siya sa kalangitan upang kahit papano'y mapawi ang lungkot na nadarama. Hindi naging matagumpay ang kanyang paglalakbay. Umuwi siyang luhaan, ni hindi man lang bumabakas sa kanyang mga mata ang ni isang katiting na tuwa. Pagal, sira, siya'y umupo panandalian. Tumingala siya sa buwan upang manalangin. Nagbilang ng mga nalalaglag na tala sa kalangitan at iniipon ang mga hiling sa kanyang kaisipan. Hindi na niya alam ang gagawin niya sa buhay niya. Minsan, naiisipan niyang itigil na ang kalokohang ito. Minsan, gusto na niyang itigil na ang kanyang buhay. Pero hindi niya alam kung anong mangyayari kapag ginawa niya ito. Naguguluhan, nasisiraan ng ulo, nawawala sa sarili. Muli nanaman siyang lumuha, naglabas ng sama ng loob sa pamamagitan ng pagkanta. Binuhos ang lahat ng nadarama, sinigaw ang lahat ng hinanain sa kalangitan. Umaasa siyang maririnig ng kanyang sinisinta ang mga hinanaing na ito. Pumikit siya panandalian, dinama ang malamig na simoy ng hangin. Sa kanyang tenga, tila sila'y umaawit ng mga himig na pilit na nagpapakalma sa kanyang kalooban. Tumigil ang mga luha, sabay na pagyakap sa kanya ng hangin. Binalot siyang muli nito sabay ng pagbulong ng "Tama na.. Tama na.." Papasok na sana siya sa kanyang silid pero sa huling segundo, napatigil siya. Naramdaman niyang tila may naghahanap sa kanya sa hindi kalayuan. Lumingon siya at may nakita siyang isang pamilyar na anino. Dalian siyang tumakbo palabas ng kanyang tahanan upang salubungin ang magandang kapalaran. Sa hindi kalayuan, nakita niya ang ngiti na kanyang hinahanap. Kahit papaano, bumakas na rin sa wakas ang katiting na ngiti na hinahangad niya. Muli nanamang tumulo ang luha mula sa kanyang mga mata. Pero naisip niya... Panghabang buhay na nga ba ang kaligayahang ito o bukas, muli nanaman itong mawawala? Panahon na naman ng pag ibig. Mas lalo siyang nagkaroon ng pagasa. Pag asang bumangon muli mula sa kadiliman Sa kanyang mga mata, kita ang pagsisikap niya. Alam kong maghihintay lamang siya, hanggan sa... Huling patak ng kanyang mga luha. Labels: Drama, Stories from the heart
Friday, August 17, 2007
Dahil Buwan ng Wika, kailangang gunitain. Kaya ngayon, tagalog muna ako. Ang mga tala ang kanyang sandigan... Binuhay siya ng isang malakas na palo ng hangin isang umaga. Bakas pa rin sa mga mata nya ang pag likas ng kanyang mga luha noong kinagabihang yaon. Matagal din siyang nakadilat, gising na ang kanyang kaluluwa ngunit wala pa rin siyang lakas para bumangon at sumabay sa hamon ng araw. Pumikit siya panandalian at binalak na muling managinip, dahil sa panaginip lang niya nararamdaman ang tunay na pagmamahal na hinahanap niya. Pero kahit anong gawin ng binata, lagi siyang nabibigo. Sa panaginip man o sa totoong buhay. Nabuhay siya na binabalot ng maraming katanungan, ni hindi niya kilala ng lubusan ang kanyang sarili. Nabalot ng kadiliman ang kanyang puso at hindi niya alam kung ano ang tama at mali. Ngunit sa kabilang dako, ang mga katanungang ito ang nagbibigay sa kanya ng lakas upang mabuhay ng mas matagal. Sa pag tahak nya sa mga kasagutan ay hindi niya akalaing tatagal pa pala ang pamamalagi niya sa mundo. Tuwing gabi, ang mga luha ang kanyang pampatulog. Tuwing umaga, pag aalinlangang mabuhay pa ang gumigising sa kanya. Bakit nga ba naging ganito ang binata? Bakit napuno ng pangamba ang katauhan niyang minsa'y naging simbolo ng ligaya? Isa lamang ang kasagutan. Pag ibig. Ibig lamang niyang lumigaya, pero sa halip ng lahat ng ginawa niya, naubos ang lahat sa kanya. Hindi naging mabuti sa kanya ang nakakarimariw na tadhana. Pinilit niyang umadyo sa mas mataas na bato pero sa bawat hakbang na ginagawa niya, ni hindi niya matapakan ang dapat niyang tapakan. Pinilit ng binata maging masayang muli, pero kahit anong gawin niya, nahihirapan na siyang ibalik ito. Alam ko ang nararamdaman ng binatang ito. Alam kong hinahangad niya na muling mayakap ang kanyang sinisinta. Sa gabi, pilit niyang hinahanap ang mata ng kalawakan. Umaasa siya na muli siyang makakaduyan sa kandugan nito. Lumipad muli sa hangin kung saan masaya siyang kasama ang kanyang iniirog. Marahil nga ay pareho kami ng iniisip. Pareho kaming naririmariw sa dapat na maramdaman. Araw-araw, pilit ko mang mapagtanto ang katotohanan, lagi ko naman itong iniiwasan. Marahil ay iisa ang pag ibig na nararamdan namin ng binata. Pag-ibig lang ang kayang gumawa nito: ang maging masaya kasabay sa pagiging malungkot. Marahil Diyos nga lang ang nakakaalam sa tunay na rason, pero ako? Nais ko itong malaman. Gusto kong makita muli ang pag-ibig na dati'y ibinibigay niya sa akin. Pero alam kong huli na ang lahat. Hindi naman kayang ibalik ng mga luha ang mga panahong nagkasala ako sa kanya. Hindi na maibabalik ang nakaraan. Pero heto ako't patuloy pa ring umaasa. Dahil alam kong, sa kanya lamang ako liligaya... Inalay ko ang aking buhay, sa duyan ng kalawakan Hinayaang mag hilom ang mga sugat na natamo Hinanap sa mga bituwin ang tunay na sandigan Patuloy na umaasa na sana, kinabukasan... Mahal mo pa rin ako. feel ko lang magpaka makata... Habang Agosto pa, puro tagalog muna ang aking mga paskil... Isang karanasan mula sa aking kaibigan. Lagi kitang nasa aking isipan, tandaan mo yan. Labels: Drama, Dreams, Love Life, Stories from the heart
Thursday, July 26, 2007
Over those teary eyes, the remaining glimmer slowly loses it's spark... She sat there quietly at the most secluded spot of the alley. Bringing with her those beautiful yet teary eyes. She sat there quietly as the cold winds cradled her. Tears fell down from her eyes like a waterfall bashing through the river floor. It never stops. Just like the glow on her life that slowly fades out. She held his hand one last time. On that fateful night, the trees shed its leaves, just like her shedding those tears. He looked at her for one last time and told her to stop crying. He wiped her tears, smiled and then walked away. Away with another woman who held his hand very tightly. That night, she walked along the empty streets alone. With her head bowed down throughout the inner depths of the earth. She couldn't speak, couldn't breath and couldn't hear anything. For her heart was broken into pieces, just when it was starting to heal. She looked at the heaven, asked God why. But all she could ever hear was her own mournings. She lost all the hope she had. For there was nowhere for her to go. But then she sat there at the alley as if waiting for someone to sit beside her and embrace all those sadness away. But then, she was hoping that he'll come back for her. To hold her hand once more. She sat there, waiting and waiting and waiting and waiting. No matter how long, no matter the difficulties she's suffering right now. It doesn't matter. For all that she could ever think about is that, no matter how far the distance, their love would prevail in the end. So she waited some more. She looked at the moon and said to herself. "I wish that he is looking at the same moon as I am right now, maybe the moon could whisper to him all the feelings I have for him. I love you so much". She fainted, with blood flowing along the floor. Instantly, your eyes captured me. Lost in time and space, with you I'm free. Over the stars I wished upon every night. Venturing the unknown 'til I could find you again. Enveloped with the grace of hope you gave to me. Yearning for those sweet melodies again. Overjoyed by the thoughts of you in my head. Under the same sky, I know your not that far. Behind the sadness, I'll still fight for our love. Everlasting happiness that I promised, I'll give to you. Bent down along the eyes of fate, I whispered. I couldn't live without you. Try to decode... Thanks Ada for the idea... Labels: Drama, Love Life, Stories from the heart
Monday, July 23, 2007
Minsan tumingin ako sa buwan hinanap ka kung saan saan nanalangin, humiling sa bitwin nawa'y damdami'y iyong mapansin luha ang dumaloy saking mga mata sa tuwing iniisip ang ating ala ala na minsang dumating ka sa buhay ko at lilisan din pala, ngayon lang napagtanto binalot ng hangin ang yong mga salita umiyak, naghinagpis sa bawat gunita maibalik ka sa akin ang tanging hiling ikaw ang makatabi hanggang sa paggising kahit ang buwan ang ating sandigan kahit pag ibig nati'y walang hanggan ngunit pag ang pangako'y na sira na tuluyan na lang palang mawawala... Walang magawa sa buhey.. Walang ma ipost ng matino.. As usual, wala yan meaning. Labels: Drama, Love Life, Poems
Tuesday, July 17, 2007
Just for once... For once... Til' now I'm still losing my mind. This paranoia's getting worse and I really don't know how to cure it at this rate. I really hate being alone. Maybe I'm bringing this up to myself. All this things happen because of me. It is all my fault. I'm being too much busy with bowling and stuff that I happen to neglect her sometimes, whenever I'm not busy, she's the one who is. I haven't really thought about it until now. I can feel it, it is all happening again. As I did my nightly rounds around the blogosphere, I've noticed many things. Iba talaga. Nararamdaman ko na, na para bang unti unti akong lumulubog sa lupa dahil sa dami ng kanyang taga hanga. Marahil ay sa pag tagal, huhukayin na lamang ako sa lupa. Time really affects everything, nobody can stop it from going around. Marahil, nalalaos na nga ako. Maybe after sometime, I'll just be just a flick of dust in her big world. I guess, jealousy has really taken over me. And pretty much soon, It will devour my consciousness. I'll promise, after this post, I'll give more time to her. Para hindi ako matabunan sa dumadagsang mga tagahanga. Sorry for another drama post. It's just that I haven't been myself lately. I'll try to come up with another story or a decent post when everything would go back in place just like before. Just for Once... I want someone who would be afraid of losing me... Someone who would say "Don't go away, I need you here". I'm missing you badly. Stupid post.. I'm gonna delete this one anyway... Labels: Drama, Love Life, Random
Sunday, July 15, 2007
Someday, my Paranoia will kill me... Have you ever felt the feeling of being paranoid for a whole month? Like, asking the winds of fate whether she's ok or not? Everyday, every hour, every minute, every second, every moment you wonder what might have been if you two were in a same place at that time. God, I think I'm losing my mind!
I know I'm being too much paranoid. But then I guess that's how it is. Many of you know my not-so-good past so you can't blame me for feeling this way. I guess this is what they call "taking the risk". You're not in love if you can't take the risk. You're not in love if from the start, you are already giving up. They say that trust is a must have factor if you truly love someone. If you ask me, yes, I trust her with all my heart. But then I don't trust him. I guess, loving someone who's a hundred miles away from you is really very hard. It takes a lot of: Patience to understand the situation you to are in at. Trust knowing that you two love each other and no matter what the odds say, you two will not falter. And Honesty. Honest enough to let her know all the things you've been through all this time, honest enough to say aloud all you're feelings for that someone, and honest enough to let go of that person when you really don't feel anything at all. You never stop loving someone, you just learn to live without them. I told you before and I'll tell you again. I love you too much to let go. Everyday I always fight the fear of thinking that one day, you'll leave my world, the fear of not having you around. I guess as time passed by, I developed that special kind of fear. I'm afraid to lose you. Why does time fly by so fast? At that moment, you're still holding her hand, under the stars and the lovely glow of the moon. Then after one flick of the eye, the next thing you know, she's still sitting beside you but you notice that someone else is holding her hand too...
Tuesday, June 26, 2007
Humampas ang hangin Sa kinang ng salamin Hindi na alam kung bakit Sabay ng mga mata kong pumikit Hindi na baleng masaktan ako Basta't wag ka lang lalayo Dahil baka di ko na kayanin Pag ako'y iyong lisanin... Sabihin mo sa aking mukha Ikaw ba'y nagsasawa na? Sa araw araw na pangugulit ko? Sa araw araw na paglambing sayo? Masama na ba ngayon Ang mag hintay sa pagkakataon? Masama na nga ba Ang mag hintay sa iyo sinta? Kaya't sabihin mo na Kung nagsasawa ka na talaga Para hindi na ko mag taka pa Kung isang araw, iwan mo ko bigla... I haven't done this for a while... So I appreciate if you guys will comment on this ^_^.. It has no hidden meaning, I just felt the urge to write a sad poem XD.. If you guys like this one, I'll promise there will be more of this pretty soon... ^_^
Tuesday, May 29, 2007
But they never gave me a chance to sing it to them... Kahit na pakinggan man lang kahit Chorus... Hay.. Di ko na alam kung ano pa dapat kong gawin, para lang ipakita sa kanilang lahat ng sinabi ko’y hindi ko sinasadya... Sobrang hirap na ko... My “Emotional Breakdown” ay nauwi sa Withdrawal... Hinayaan kong masaktan ang sarili ko dahil alam kong I deserve it... Sinigaw ko... Sinigaw ko with all my might... Iniyak ko ang lahat, dinaan sa gitara, dinaan sa kanta... Ng malabas ko na... Bumalik na sa dati ang lahat ng nararamdaman ko, ginanahan na ulit ako... Nakakangiti na ako... Pero di pa tapos... Repentance... Another day is coming... Kinakabahan ako... Para bang naghahabal ako sa bilis ng panahon... 14 days to go ‘til graduation... Di ko alam kung tatanggapin pa rin ba nila ako katulad ng dati... Katulad ng dati... Oh how I wish mabalik na sa dati ang lahat... Im not really good in saying sorry... Pero ganito na lang siguro ang masasabi ko... “Masaya ako ng makilala ko kayo, di ako nagsisising lumipat ako dito, napakabait nyo sa kin, sana noon pa sinuklian ko na ang kabaitan niyo... Alam kong wala na ang tiwala niyo sa akin... Pero Im willing to do anything just to bring back the old days... Im willing to do everything... Karma ko na ito, at challenge na din... Kaya tinatanggap ko ito ng buong puso... Eto na ulit ako, sana makita niyo... Pasensya na kung nasaktan ko kayo, sa huli ako din ang talo... I don’t want to leave the school this way... I don’t want to have regrets when I leave Infanta... Naiintindihan ko ang side nyo, sana intindihin niyo din ang akin... Mahal na mahal ko kayo, at alam kong alam niyo iyon... Tinanggap ko na lahat ng bad comments at pinipilit kong gawin itong mabuti... Para na rin sa kapakanan ko... Please... Forgive me... Please... Give me another chance... Tutal paalis na din naman, Graduation gift niyo na sa akin... Pero, kung di ko na mabago isip niyo... Wala na akong magagawa... I did my best and this is it... I guess, the only thing that is left for me to do is wait... Im really sorry... From the bottom of my heart... I miss you guys... " Well, after that... Naging maayos ang lahat... We talked things over and managed to have peace hehe... Pero, hindi rin naging masaya ang graduation ko... Pagktapos na pagkatapos ng ceremony, nag alisan na kaagad silang lahat na wala man lang paa-paalam... Hehe, yun ang napapala ko... Labels: Drama, My Life, Series
Wednesday, May 16, 2007
Since wala naman akong ma i-post... Ito na lang... Habang naghahalungkat ako ng files ko 2 years ago dito sa PC, eto nakuha ko... This happend before graduation nung Highschool... Sa mga incoming 4th year dyan, wag nyong hayaang mangyari sa inyo to! Madami pa kong nakitang stories dito, pero saka ko na lang ipopost... Medyo mahaba kaya sana'y may oras kayong nakalaan... It All started… Summer 2005… Nag bakasyon ako sa Infanta, Quezon… Everything was different, since I last came here… madaming nagbago, madaming nasira, madami ding gumanda… Then I met this girl… kasama siya sa mga pagbabago, gumanda din siya, she was more beautiful than the last time I met her… Sarap ng feeling tuwing kasama ko siya… I don’t want this feeling to stop… So, nag sacrifice ako para lang dito, I left my school, I left my family just to be with her… Akala ko, maganda ang kalalabasan ng lahat… Pero, sabi nga, “madaming namamatay sa maling akala…” Start of another school year... this time, it’s different… Different school, different people, and different environment… Di ako sanay... Lahat bago... Sabi ko sa sarili ko, hindi lang dapat siya ang makilala ko, madami akong makakasalamuha dito sa bagong school ko, hindi lang siya... Tinulungan niya ko to know other people, tinulungan niya akong makisalamuha sa mga taong, bago lang sa paningin ko... Tinuruan niya akong mabuhay sa Infanta... Then, she introduced me to this girl, classmate ko siya, pero di ko siya pinapansin dahil nahihiya pa ako... First impression? Hmmm, let’s see. She’s very pretty.. Yun lang talaga ang pumasok sa isip ko... She’s very pretty... as in... sabi nga, “GANDAAH!”. Napalapit ako sa girl na to... Hindi ko na lang namalayan, Im falling in love with her... I feel inspired once again... Madami akong nagawang tula, songs, and stories dahil dito... Pero, just when Im starting to court her, binasted na niya agad ako, ang consolation prize ko? Na-ilang siya sa akin! Grabe... Matagal-tagal din niya akong ini-snob... Wala na akong ka close... nawalan na ako ng ka love team... Pero, di nagtagal, nagkaayos din kami... Pinapansin na niya ako ulit, tulad na ng dati... She never knew how happy I am... Grabe... Pinangarap kong tuloy-tuloy na ito... Pero, hanggang pangarap lang pala ang lahat... Malapit na matapos ang school year, 4th quarter na... Ang bilis ng mga pangyayari... Pero i’ve never thought it will end this way... Remember the first girl? The reason why I studied in Infanta? Nagsawa na akong maghabol sa kanya... I don’t want history to repeat itself, baka magaya nanaman sa dati, yung mga panahong pinipilit ko ang sarili ko sa taong di naman ako kayang mahalin... I said my final words to her, sinabi ko na malaya na siya mula sa akin... Na di ko na siya gagambalain... Di naman nawala ang closeness namin... Mas lalo pa kaming napalapit sa isa’t isa... Lagi akong nakangiti kapag kasama siya... Pero, balat-kayo lang ang lahat... Sa loob ko, nawalan na ako ng gana sa buhay ko... Nawalan na ako ng ganang gawin ang mga lahat ng bagay... Nawalan na talaga ako ng gana... Gusto kong ilabas ang lahat... Lahat ng nararamdaman ko... Pero, tumagal pa bago ito mangyari... Exams na... Exams na!!! Pero di pa ako nakakamove on... Nahirapan ako... The last quarter was very though for me... Sa inaasahang pagkakataon... Naapektuhan ang studies ko, naapektuhan ang performance ko... Pati ang ugali ko naapektuhan... It’s hard for me to cope up sa mga pangyayari... Tulad ng sinabi ko, madaming nagbabago... Di ko akalaing kasama pala ako doon... Histrionics, Rage, Ravages and Exculpation My last few days in High School It’s a different story from know on... First few weeks of March 2006 Madaming nagbago... Pati ang tingin ng classmates ko sa akin, nag iba... Hanggang ngayon, nagpapaapekto parin ako sa mga emotions ko... Dahil dito, lagi akong badtrip, lagi akong wala sa mood... Emotional Breakdown kung tawagin ko... Di ko na matago ang mga hinanakit ko... Sa paraang ito, unti-unti kong nailalabas ang mga nararamdman ko. Pero, di ko na lang alam, madami na pala akong nasasaktan sa prosesong ito... Habang napapalapit na ang araw ng aming paghiwa-hiwalay, lalo lang lumalala... Kahit na napapansin ko na ang mga pagbabagong ito, di ko pa rin ito nabago... Di ko pa rin tinama ang mga mali ko... Dahil, habang ginagawa ko ang mga ito, lalo lang gumagaan ang pakiramdam ko, wala sa isip ko na mawawala pala ang tiwala ng mga friends ko, ang mga taong pinagkakatiwalaan ko ng buong buhay ko in the process... Words reached me soon after... Madami na palang galit sa akin, madami nang nakakapansin sa mga pagbabago ko... Pero, nasaktan ako dahil sa iba ko pa nalaman, I felt betrayed, para akong tangang nag astang siga sa classroom... Not knowing na gusto na pala nila akong kausapin tungkol dito... By this time, di ko na nakayanan... Ang “Emotional Breakdown” ko ay lalong lumala... I felt crying pero di ko magawa...Then, I talked to them para mapatunayan ko sa sarili ko na mali na pala talaga ako... I told them I’m Sorry pero, di ko naiwasang makapagsabi ng mga masasakit na salita... Haay! Nagpadala nanaman ako sa Emotions ko... Just when I thought, everything was going well, lalo pa itong lumala... Lalo pang nagalit sa akin ang taong mahalaga sa buhay ko... Bakit siya pa... Bakit... I’m trying to say my apologies pero di nila ako binigyan ng chance para ma linis ang pangalan ko... I’m not really good in telling my emotions head on lalo na kung sorry ito... So dinaan ko na lang sa kanta... I made this song for them... I’m Sorry Sitting in the dark Whispering your name Looking at the distance It’s never been the same Speaking the words Hidden from the heart I’m still waiting here To get back from the start * Loneliness has passed my way Hidden words I need to say My heart has been so weary But all I need to say is I’m Sorry… -To Be Continued Labels: Drama, My Life, Series
Sunday, April 15, 2007
You came, you saw, you conquered... Ininda ko lahat ng pagsubok, tiniis ang lahat ng sakit, kinalimutan ang masaklap na nakaraan... Pero bakit ganon, simpleng ikaw lang.. Hindi ko na napigilan... Naging mababaw na ang pagtulo ng luha sa aking mga mata... Ito ba ay sanhi ng sugat na natamo ko sa aking nakaraan? O ito ba ay dahil sa... Totoo ngang nahuhulog na ako sa iyo... Nakilala kita sa mundo ng 'Virtual Reality', ni hindi ko nga inakala noon na magiging malapit ako sa iyo at ikaw rin sa akin... Hanggang sa pag tagal, hindi na napigilan ang nararamdaman ko... Ako nga talaga'y nahuhulog na sa iyo... Kahit na, hindi pa tayo nagkikita... Ginawa ko ang lahat para mapasaya ka, ginawa ko ang lahat para maging karapat dapat ako sa pag ibig mo... Ginawa ko ang lahat para hindi na maulit muli ang mapait na nakaraan na napagdaanan ko... Ngunit hindi pa pala sapat ang lahat na naibigay ko... Kulang pa... Pero ano iyon? San ba ako nagkulang... "History repeats itself" ika nga nila... Ang mundo ay paikot ikot lang, hindi ito tumitigil... Marahil ay mangyari ulit ang mga nangyari na sa nakaraan... Pero hindi ko inakala na magiging ganito kaaga ang aking karma... Hindi ko inasahaan na pati ikaw ay mawawala... Simula nang dumating siya, nag iba na ang trato mo sa akin... May mga panahon na sinusungitan mo ako, may panahon na hindi ka man lang namamansin... Marahil nga hindi ko naibigay sa iyo ang atensyon na dapat kong naibigay noon pa man... Ako rin ang may kasalanan ng lahat... Ako mismo ang nagdulot nito sa aking sarili... Alam ko, ako talaga ang mali... Hindi kita masisisi kung hindi ka na masaya sa piling ng isang hamak na tulad ko... Pinairal ko ang aking pagiging aktor, arte lang lahat ng emosyon na naipapakita ko sa entablado... Peke ang bawat ngiti at bawat galak... Nakatago sa isang maskarang hindi na muli pang matatanggal... Sa bawat ngiti ay higit ang totoong paghihinagpis na nararamdaman... Sa bawat tawa ay nagwawala na ang aking damdamin... Tila gusto na talaga nitong lumabas sa aking dibdib upang masabi sa iyo ang tunay na nadarama... Pero, tulad nga ng sinabi mo... Huli na ang lahat... Huli na pala ako... Ni hindi ko man lang naramdaman na nasa isang laban na pala ako... Walang kamalay malay na sinaksak na ako sa likuran... Huli na ang lahat... Hindi na muling mababago ang nakaraang nakalipas na... Hindi na mababago ang nasabi na... Hindi na... Hindi na pala... Lumuhod ako sa tabi ng altar. Nakatingala sa kalawakan.. Tanging dasal sa maykapal na bigyan nya ako muli ng isa pang pagkakataon, isang pang panahon na muling mapalapit sa iyo... Babaguhin ko ang nakaraang lumipas na... Babaguhin ko ang buhay na nakagisnan ko na... Hindi na ako muli magpapa api... Hindi na ako muling magiging mahina... Gagawin ko ang lahat para sa iyo... Gagawin ko ang lahat para hindi ka mawala sa buhay ko... Gagawin ko ang lahat... Parang awa mo na, wag kang umalis sa buhay ko... Mahal kita, iyon talaga ang totoo... Mahal kita... Mahal kita... Umupo ako sa tabi ng mga bulaklak sa isang malawak na hardin... Hawak ang isang patalim sa kanan kamay, at isa namang sulat sa kaliwang kamay... Handa na akong bumalik sa panahon o Diyos ko... Buhayin mo muli ako, sa panahong masaya pa kami sa piling ng isa't isa... Bigyan mo ng lakas ang aking punyal, para hindi mawala ang talas nito... Isaksak sa aking puso ang pagmamahal na matagal ko nang hinahangad... Parang awa mo na po, ibalik mo siya sa akin... Humiga sa duyan ng kalawakan, tanging sinisigaw... "Diyos ko, ibalik mo sa akin ang buhay ko... Mawala na ang lahat sa akin, wag lang po siya... Diyos ko, Diyos ko... Ibalik mo sa akin ang buhay ko..." Labels: Drama
|
| The Music they shared
The Author
Pseudonym: Icarus05 Birthday: April 25, 1990 Address: Novaliches, Quezon City Province: Infanta, Quezon School: University of the East Course: Computer Science Sports: Bowling, Volleyball Hobbies: Bowling, Playing Guitar, Writing Stories, Writing Songs, Chatting, Blog hopping, Stargazing, Flyff-ing, Playing Ragnarok About me: Single and Waiting! ;) A night person, very passionate and dedicated to everything I do, A lover trying to find himself and his true place here in the world... Lost in this cold place, Never knowing where to go, I need you, I need someone, I need anyone Posts
Archives
Stories Theater Life My textmate, my soulmate Endless Journey Our Rendevous Til' They Take my heart away The Taste of Love The Hymn of the Tree Our Last Anniversary Goodbye Moonlight Sonata Jealousy Childhood Boogie The Festival of hearts Time Withers How she took my heart Our last dance The Cure for the Common Hitch A Dreamer's Lullaby A Vision of a Broken Heart Of Tears and Metamorphosis Sa Mata ng Kalawakan Panahon na Naman The Lost Paradise The Fate's Dagger The Coin Sign of Life
A way out of the darkness
The Island
I would like to thank...
Finally, with your support, I managed to grab the award! Thank you Guys so much! But still, Vote for your favorite blogs... Vote for the deserving 4th Placer for week 14 and 15. 
2nd Placer for week 16 and 17 
Filipino Blog of The Week for Week 18 
Hall of Famer through Fast Track | ||
