 |
||||
|
Thursday, October 23, 2008
*Nosbleed tagalog up ahead. :P* Mapipigil mo ba ang damdamin basta basta? Nakahiga na ako sa aking sariling mundo. Nakakapagod ang araw na ito, pero kahit anong gawin ko, hinding hindi ako makatulog. Pinilit kong ipikit ang mga mata ko, ngunit nanginginig lang ang mga ito. Para bang may mga luha na gustong lumabas mula sa pagkakakubli. Nagpatugtog na lamang ako, para na rin pampatulog, baka sakaling gumana. "Coz' I'm missing you so bad. Now that you're not by my side." Hindi ko na rin napigilan. Dahan-dahang tumulo ang mga luha sa aking mga mata. Napadilat ako bigla, napatunganga sa kawalan. Hindi ko na kinaya ang sakit na nadarama. Ang sakit... Sobrang sakit... Ito ang pangalawang araw na wala ka. Akala ko, matapos kong maitulog ang lahat, magiging maayos na ang lahat. Oo, nung una, nakakangiti pa ako. Alam kong hindi totoong mga ngiti iyon, pero kahit papaano, masasabing pinipilit ko namang maging masaya. Nakakasalita na ako, nakakahinga na ako ng maayos, nakakakilos na ako ng matiwasay, lahat ng dati kong ginagawa, nagagawa ko na. Naisip ko na, ayos at normal na ang lahat. Akala ko lang pala iyon. Mapalinlang nga naman ang puso... Pilit ko mang kalimutan ang gabing iyon, lalo lang siyang bumabalik sa akin. Para bang langaw na kahit ilang beses mong paypayin, balik lang ng balik sa iyong mukha. Ang hirap pala kapag sariwa pa ang sugat. Kahit anong pilit mong gamutin iyon, mas lalo lamang sumasakit. Gumagalaw ang oras, bawat minuto, bawat segundo, mas lalong lumilinaw ang imahe mo sa isip ko. Ang daming ala-alang naiwan; mga ala-alang gusto ko pa sanang madagdagan; mga ala-alang inisip ko na hindi na mawawala habambuhay. Mapalinlang nga naman ang puso. Ganon pala iyon, pag pinilit mo, mas lalaki ang pursyento na hindi mo makuha ang gusto mo. Ang labo ng mundo, ang labo... "After all this time, after all that we've been through. Baby, aren't you hurting too?" Kahit na nakatingin ako sa kawalan, maraming pumasok sa isipan ko. Kung paiikliin, isa lang ang magiging konklusyon... Ang tanga ko. May magagawa ako, alam ko, pero hindi ko ginawa iyon. Alam kong may magagawa ako para mapigilan ang pag lisan niya. Pero, natakot ako. Natakot ako na pag pinilit ko pa, baka lalo lang siyang mapalayo sa akin. Hindi ko alam ang gagawin ko noong mga panahong yaon. Para bang, gusto ko nang matapos ang pag uusap namin, para lang mapag-isa ako. Pero hindi, makulit ako. Gusto ko pa ng sobra sobrang sakit. Siguro, may gusto rin akong malaman mula sa kanya. Gusto ko sigurong malaman noon kung bakit bigla na lang nag bago ang isip niya. Ang labo. "One day you're here, and the next you are gone...." Alam kong may iba pa siyang rason. Pero sa ngayon, ayaw ko pang malaman iyon. Masakit pa, sobrang sakit. Iba talaga ang sakit, kapag puso na ang nasugatan *thank you, friend*. Pero tulad nga ng sinabi ng kaibigan ko, "Ang mga bagay na pinapayo mo sa ibang tao, ay mas epektibo sa'yo". Marahil nga, mas epektibo sa akin yung mga lagi kong payo. "Let time heal. Let tomorrow heal today..." Nalulungkot ako, nalulungkot ako ng sobra sobra. Pero alam kong proseso lang ito na dapat pag daanan. Kailangan lang siguro na hindi ako magpadala sa mga emosyon ko. Masyadong maganda ang mundo para iwan. Masyadong mahalaga ang buhay para wakasan. Oo, gusto kong maging maayos ang lahat sa aming dalawa, pero alam kong hindi iyon mangyayari sa ngayon. Kailangan maayos ko muna ang sarili ko. At pag dumating ang araw na iyon, magsisimula ako ng bago. Isisiguro ko na sa araw na iyon, maipagmamalaki mo na ako. Pangako iyan. "Mapipigil mo ba ang damdamin, kung nasanay nang umibig sa'yo?" Missing You - Freestyle Mapipigil mo ba? - Freestyle Jigsaw - Lucida Salamat ng marami, kaibigan... Sobrang salamat... Labels: Decision Making, Drama, Dreams, Emo Moments, Heart to Heart Sessions, Love Life
Sunday, April 13, 2008
I held on to the card on my hand and took a last glimpse at her... Naputol ang himbing ng aking pagkakatulog nang biglang tumunog ang aking telepono isang umaga. Pagkatingin ko, tumatawag na pala ang aking tatay. Hindi ko ito sinagot dahil akala ko ginigising lang niya ako, kaya kinansela ko ito at sinubukang matulog muli. Naputol nanaman ang aking tulog nang bigla ulit siyang tumawag makalipas ang ilang segundo, sa ngayon, sinagot ko na ito... "Anak, pumunta ka nga sa iskul ni Dyan at kunin mo ung report card nya, di na ko makakabalik eh, wala ka naman lakad kaya ikaw na lang kumuha..." Wala na akong nagawa, di naman kusang pupunta sa bahay namin yung report card na 'yon. Nagmadali akong nagbihis at pumunta na sa eskwela. Tanghali na noon, mataas na ang araw. Nakakasunog ang sinag nito, nakakabulag. Malas pa no'n at walang masakyan. Tumatagatak na ang pawis ko pero tiniis ko na lamang ito. Naghanap ako ng silong at doon na rin nakakita ng masasakyan. Sa wakas. Medyo siksikan sa jeep pero tiniis ko na lang, basta lang makasilong. Nagbayad na ako sa drayber, at makalipas ang ilang minuto, nakarating din sa paroroonan ko. Tinakpan na ng mga ulap ang haring araw, luminaw sa paningin ko ang isang gusaling minsan na ring naging parte ng buhay ko. Dalian akong pumasok rito para makasilong bago pa man umalis ang mga ulap. Pag pasok ko, daliang bumalik ang mga ala-ala sa isip ko. Bigla ko na lang nakita ang sarili ko, naglalaro sa ilalim ng puno malapit sa may gate, batang-bata pa, wala pang kamuwang-muwang sa tunay na mundo. Pinigil ko ang luhang malapit nang lumabas sa mga mata ko at pumasok na sa loob para makuha na ang report card ng kapatid ko. Pag pasok ko pa lang sa pintuan, sinalubong na agad ako ng aking dating guro nung elementarya. "Aba! (tumigil siya habang nakaturo sa akin) Ano ginagawa mo dito?" "Sir, si Richard po ako, di mo na ko kilala? Kunin ko po card ng kapatid ko..." Bigla siyang tumawa sabay tapik sa aking balikat. Nakitawa na lang din ako at iniwan ko na siya do'n. Nagmadali ako dahil ayoko na manatili pa sa lugar na 'yon. Hinanap ko na agad ang section ng kapatid ko, di naman ako nahirapan sa paghahanap, nakita ko agad ito. Nakaupo doon ang kanyang adviser, hindi ko siya kilala, marahil ay bago lamang siyang pumasok doon. Nakikipag usap siya sa dati kong science teacher noong hayskul. Hindi nya ko napansin, pero nakita ako ng teacher ko noon at tinuro ako. Agad naman akong kinausap ng adviser. "Ah, kay Dyan ba? 'eto card nya, pirma ka dito tapos bigay mo rin 'tong dyaryo (school paper). Hinihintay niya yan, kasi featured siya diyan." Hindi ko muna tinignan ang nasabing dyaryo, agad akong nagpasalamat sa adviser at nagpaalam na din. Dalian akong lumabas sa gusali, wala na akong pakialam kung mainit man ang panahon. Paglabas ko, tinignan ko na ang grades ng kapatid ko. Walang bagsak, matataas lahat. Itong ito rin yung mga grades na pinangarap ko noong hayskul pa ko. Nainis ako sa sarili ko, nagtatanong kung bakit hindi ko sineryoso ang buhay ko noong hayskul. Kaya ngayon, nahihirapan ako sa buhay kolehiyo. Tumigil ako sandali, tinignan ang eskwelahang minsan na ring naging parte ng buhay ko. "Salamat sa mga memorya..." Dalian akong nakahanap ng jeep at umuwi na, iwan-iwan ang mga mapapait na karanasan sa dati kong paaralan. Pero minsan na rin sumagi sa isipan ko na... Miss ko na pala talagang maging isang highschool student... Labels: Drama, Dreams, Emo Moments, Random
Thursday, September 13, 2007
No words can describe the happiness that we felt... Congratulations to the UE Red Warriors! A real breath taker. Sana walang pasok! wohoo! XD
Labels: Dreams, Random, Special Day
Friday, August 17, 2007
Dahil Buwan ng Wika, kailangang gunitain. Kaya ngayon, tagalog muna ako. Ang mga tala ang kanyang sandigan... Binuhay siya ng isang malakas na palo ng hangin isang umaga. Bakas pa rin sa mga mata nya ang pag likas ng kanyang mga luha noong kinagabihang yaon. Matagal din siyang nakadilat, gising na ang kanyang kaluluwa ngunit wala pa rin siyang lakas para bumangon at sumabay sa hamon ng araw. Pumikit siya panandalian at binalak na muling managinip, dahil sa panaginip lang niya nararamdaman ang tunay na pagmamahal na hinahanap niya. Pero kahit anong gawin ng binata, lagi siyang nabibigo. Sa panaginip man o sa totoong buhay. Nabuhay siya na binabalot ng maraming katanungan, ni hindi niya kilala ng lubusan ang kanyang sarili. Nabalot ng kadiliman ang kanyang puso at hindi niya alam kung ano ang tama at mali. Ngunit sa kabilang dako, ang mga katanungang ito ang nagbibigay sa kanya ng lakas upang mabuhay ng mas matagal. Sa pag tahak nya sa mga kasagutan ay hindi niya akalaing tatagal pa pala ang pamamalagi niya sa mundo. Tuwing gabi, ang mga luha ang kanyang pampatulog. Tuwing umaga, pag aalinlangang mabuhay pa ang gumigising sa kanya. Bakit nga ba naging ganito ang binata? Bakit napuno ng pangamba ang katauhan niyang minsa'y naging simbolo ng ligaya? Isa lamang ang kasagutan. Pag ibig. Ibig lamang niyang lumigaya, pero sa halip ng lahat ng ginawa niya, naubos ang lahat sa kanya. Hindi naging mabuti sa kanya ang nakakarimariw na tadhana. Pinilit niyang umadyo sa mas mataas na bato pero sa bawat hakbang na ginagawa niya, ni hindi niya matapakan ang dapat niyang tapakan. Pinilit ng binata maging masayang muli, pero kahit anong gawin niya, nahihirapan na siyang ibalik ito. Alam ko ang nararamdaman ng binatang ito. Alam kong hinahangad niya na muling mayakap ang kanyang sinisinta. Sa gabi, pilit niyang hinahanap ang mata ng kalawakan. Umaasa siya na muli siyang makakaduyan sa kandugan nito. Lumipad muli sa hangin kung saan masaya siyang kasama ang kanyang iniirog. Marahil nga ay pareho kami ng iniisip. Pareho kaming naririmariw sa dapat na maramdaman. Araw-araw, pilit ko mang mapagtanto ang katotohanan, lagi ko naman itong iniiwasan. Marahil ay iisa ang pag ibig na nararamdan namin ng binata. Pag-ibig lang ang kayang gumawa nito: ang maging masaya kasabay sa pagiging malungkot. Marahil Diyos nga lang ang nakakaalam sa tunay na rason, pero ako? Nais ko itong malaman. Gusto kong makita muli ang pag-ibig na dati'y ibinibigay niya sa akin. Pero alam kong huli na ang lahat. Hindi naman kayang ibalik ng mga luha ang mga panahong nagkasala ako sa kanya. Hindi na maibabalik ang nakaraan. Pero heto ako't patuloy pa ring umaasa. Dahil alam kong, sa kanya lamang ako liligaya... Inalay ko ang aking buhay, sa duyan ng kalawakan Hinayaang mag hilom ang mga sugat na natamo Hinanap sa mga bituwin ang tunay na sandigan Patuloy na umaasa na sana, kinabukasan... Mahal mo pa rin ako. feel ko lang magpaka makata... Habang Agosto pa, puro tagalog muna ang aking mga paskil... Isang karanasan mula sa aking kaibigan. Lagi kitang nasa aking isipan, tandaan mo yan. Labels: Drama, Dreams, Love Life, Stories from the heart
Tuesday, March 20, 2007
I tried to look for you... But... Sweat covered my whole body as I woke up in my room, even though my aircon is on... I was exhausted, inhaled every air I could ever breath... Yes, I had a very scary dream... No, not a dream involving ghosts or something like that... A dream... I dreamt of her... I had a very close friend... A friend whom I would never forget in my entire life... A friend who changed my wholeself into a better person... I fell inlove with her 2 years ago... She was the reason why I studied in our province at the first place... Because, I wanted to be with her... I wanted to be close to her as much as possible... I wanted to see her everytime the sun rises... That is all I ever wanted... But then, I wasn't lucky enough to have her... I knew she was too good to be true... She will never feel the same as I do... The Dream... I was watching the television when my cellphone beeped... I was surprised, because one of my Highschool friend texted me... He told me of a shocking story... I was stunned by what I have read... But then I didn't budged that easily... I didn't want to believe his story... I want to find out for myself... Just to be sure, I went online, Immediately logged in into my friendster account... And saw a BIG change in my profile... When I say, BIG I really meant it... Everything changed... But that wasn't important... I could change that later... I recieved another message from a Highschool friend... She told me a joke... A joke that wasn't even funny... A joke that made me cry... From that moment on, I cried... But I still didn't want to believe... I cried out onto the heavens... A shout that could be heard from all over the world... I woke up and realized, it was only a dream... But it didn't felt like a dream... It was like, everything really happened... I cried out loud, and immediately prayed to God... I looked at my cellphone to check the time... It was 2:45 in the morning... I tried to sleep but I wasn't able to... So I went out to open the computer... I knew that in this hour of morning, I can't really talk to anyone... But then, here's my blog, waiting for me... Immediately I've written what I have dreamt... It is now 3:46 am... Maybe I just missed her too much... Maybe, I still feel the same way as 2 years ago... Maybe... But I'm not really sure... I hope everything is all right... If you're reading this... I want to see you, as soon as possible... If you're not doing anything... Wala lang... I just want to hug you... And tell you how much I really miss you all this time... I want to be on the stage with you again... It was the most memorable experience of my life... My first play on the stage, with you... I just hope, everything that I have dreamt will not come true... Only God knows how much you meant to me... Labels: Dreams, Horror, Love Life
|
| The Music they shared
The Author
Pseudonym: Icarus05 Birthday: April 25, 1990 Address: Novaliches, Quezon City Province: Infanta, Quezon School: University of the East Course: Computer Science Sports: Bowling, Volleyball Hobbies: Bowling, Playing Guitar, Writing Stories, Writing Songs, Chatting, Blog hopping, Stargazing, Flyff-ing, Playing Ragnarok About me: Single and Waiting! ;) A night person, very passionate and dedicated to everything I do, A lover trying to find himself and his true place here in the world... Lost in this cold place, Never knowing where to go, I need you, I need someone, I need anyone Posts
Archives
Stories Theater Life My textmate, my soulmate Endless Journey Our Rendevous Til' They Take my heart away The Taste of Love The Hymn of the Tree Our Last Anniversary Goodbye Moonlight Sonata Jealousy Childhood Boogie The Festival of hearts Time Withers How she took my heart Our last dance The Cure for the Common Hitch A Dreamer's Lullaby A Vision of a Broken Heart Of Tears and Metamorphosis Sa Mata ng Kalawakan Panahon na Naman The Lost Paradise The Fate's Dagger The Coin Sign of Life
A way out of the darkness
The Island
I would like to thank...
Finally, with your support, I managed to grab the award! Thank you Guys so much! But still, Vote for your favorite blogs... Vote for the deserving 4th Placer for week 14 and 15. 
2nd Placer for week 16 and 17 
Filipino Blog of The Week for Week 18 
Hall of Famer through Fast Track | ||
