 |
||||
|
Sunday, February 18, 2007
Those were the same stars... Holding out a flower on one hand, and a guitar on another, I sat at the thick green grass waiting for the 7:00 alarm to ring... I just knew that something would happen on that day... Something I'd never expect to happen... 'Twas a sunny afternoon, me and my batchmates were going home... Home to the freshest air; home to where good things happened; home to where our hearts met and where we grew up... Yes, we went to Infanta... Most of us, (and me) weren't expecting a quick homecoming that weekend. But an event made us come home... One of our batchmate celebrated her 18th Birthday, so we have to attend her debut party... We arrived at about 5:00pm, 2 hrs early for the party... I was feeling nervous that time, since I still didn't have something to perform for the party... The debutante's mother asked me If I can play something for the party... I still have 2 hrs to think, that was the time I needed... On the other hand, I held a flower... A beautiful yellow rose, covered with plastic and layered with a newspaper. Looking at it closely, I saw her... I'm supposed to give it to her last valentines day, but then I didn't have the chance to go home... But then again I thought what if she's not there? She told me that she's going to Manila to take entrance exams on Universities and Colleges... So I'm not quite sure that day if I could give them to her personally... I left out a quick sigh as I went to my room to change for the party... Time ticked so fast, still I wasn't able to come up with a song to play at my friend's party. I went out of the room noticing that it was already dark outside... I looked at the night sky noticing the same stars as before... Those were the same stars... The same stars that you and I once looked at... The same stars where we left our wishes and dreams as we count them as they fall down... Those where the stars that blanketed us unto the everlasting veil of the universe... Those where the same stars... The witness to where I confessed my love to you... I smiled and remembered that I left here my feelings for her... That was the place where I cried while whispering her name; the place where I spoke the last "I love you" I would ever tell her... But then every time I come home... I always felt that she was always there, waiting for me... Waiting for me to continue our story... The story that I finished a long time ago... I looked at the stars again, noticing that the stars were then covered with dark clouds... The place turned dark again... I closed my eyes with a sigh, and then went to the car to go on ahead... We arrived at the Venue; I left my guitar and the flowers at the car... Although there were not a lot of people around, the place was bright and lively... Slowly, we entered the building, looking around, noticing the people around were the debutante's relatives... We took our seat at the most secluded spot... There at the corner we sat, waiting for the building to fill up with guests... As my eyes started wandering, I noticed someone... Sitting there near the window, with her family around her... Yes it was her... My heart started to beat so loudly... Her brother then came to me... And asked me if I had already thought of a song to play... When I told her the updates, he immediately helped me to think of one... Eventually, we came up with a song... But then, he didn't know how to play that song... So he asked her sister to play it for him... When it was already the time for us to play our part, we went to the stage... The singer started saying the lyrics of the song... As I played the "Cajon" I couldn't stop looking at her... Good at playing the guitar as ever... Oh how I missed those times where we were once like this... Playing together on-stage and off the stage... Somehow, I felt happy... After the presentation, we went again to our seats at the corner of the room... There with my other batchmates we sang out songs that reminded us of what we were when we were in Highschool... And also, songs on how she took my heart before... She then started playing a familiar song... The song that we played together before we were apart... I smiled as she was too... She gave me the guitar and told me to continue... It was the only song that we finished playing that night... My heart started to beat more loudly than before as I noticed she was looking at me... My face turned red, and suddenly I went out to have some fresh air... I took out the flowers, and then texted her to come out of the building... As I waited for her anxiously amidst the cold winds of the night... I felt nervous... But then again I thought that It was now or never... I must do it now or else it will be too late... She came out with that curious look upon her face... "Pasok na tayo sa loob" she whispered... I smiled and revealed my late valentine gift for her... She paused for a while... I really didn't know what she felt back there... But she was speechless... Then she smiled, held my hand, and pulled me to go inside... She was quiet the whole time, picking out the petals and giving it a quick sniff... As we sat on that spot again, she went to pick up the guitar and started playing an unfamiliar song... As she was singing those sweet melodies, I smiled, listened closely and I remembered... That was the song she promised to sing to me... The song she made for me... The song that I didn't had the chance to hear... I looked at her, and noticed that she was also looking at me... My face turned red and noticed that she was too... That was the most beautiful song I have ever heard... I looked at the stars once again when I came home... The dark clouds were now gone and everything was clear... The same stars came out once again... Shining its glory upon my wounded heart as if they were healing it... Then my cellphone lit up... I read the message... It was from her... "Thank You"... I closed my eyes for a while... And said to myself... "I'm ready to fall in love once more..." Labels: Our story... Wyena...
Saturday, November 11, 2006
I feel like flying ing the sky when I'm with you... The cold night was fast approaching as we walk across the streets of the busy town... Every one was running around, everyone looks happy, as if their problems slowly drifts away with the cold mists that covered the land... It was getting late, but we were still awake... The loud screams and uttered laughters were heard even though it was noisy outside... Zai and her brother asked me to go with them at this carnival that every year, visits this small but lovely town... Of course, I didn't decline... For the first time, I experienced something new... Something that would change my life... Excited at the same time, nervous, we went to the carnival... Didn't mind the time... It was getting late, but we didn't care... Everone was laughing around, having fun... Others were dissapointed, for some of them lost at some of the games... Lost their 5 peso coins... Some were singing their hearts out at the videoke bar right beside the rides... As we came closer, my heart started to pound hardly... My eyes opened wider when we approached the main attraction of the carnival... The Ferris Wheel... This ferris wheel was different, it was beyond normal... It had this certain touch that made the people come back for more, or rather... DIDN'T came back for more... What was different? Well, this ferris wheel spins a lot faster than any normal carnival ferris wheels... When I said a lot faster... I really mean it.. It spins for about 20kph and when it rolls back down, as if you were falling down... As if the gravity pulls you back at the main land... At first I was having 2nd thoughts... Who wouldn't? The ride was so scary to begin with... As I sat at the ground, waiting patiently and thinking of what might happen... She slowly sat beside me... Comforted me with her sweet voice... I must admit, she made me feel better... Finally the ride stopped... And it was our turn... I can't believe I'm doing this... We took our seat at the ride where only 2 persons can fit... She sat with me... It made me feel better, and stopped the hard poundings of my heart... As the ride slowly fills up the empty seats, I can already feel the adrenaline and the blood slowly pumping up in my head... I felt my face was looking pale... She saw it... I should know for she was laughing... "Bakit ka tumatawa?" "Wala lang, natatawa ako sayo..." "Bakit? Anong nakakatawa?" "Namumutla ka na oh!" I tried my best not to look pale... I even laugh with her just so the dizziness would go away... Then... Something happened... Our seat stopped at the heighest part of the ride... There were no customers around so I concluded that we will stay here for a while... Then, all of my worries seemed to fade away... I was not scared anymore... Right there at the top, every seemed to stop... The view there was magnificent... We saw the whole town... "Ang ganda..." "Uu nga eh..." I wanted to tell her that I'm not really looking at the view... I was looking at her... But then I was too shy... And dizzy at the same time... Then I held her hand.... "Kinakabahan na ko..." "Ok lang yan, wag ka kabahan, kasama mo ko...." "Waaa.. Ayan na gumagalaw naaa..." "Haha, uu nga yeheeyy!" "Grabe ang saya mo ah..." "Haha, ayos lang yan, ayaw mo non, first time mong sumakay dito, kasama mo pa ko" "Uu nga eh... Ang saya saya ko nga eh..." "Hehe.. O edi, hindi mo ko malilimutan! :P" "Uu nga noh.. Hehe.. Bahala naaa! WAAAAHH!!" Then the ride started its horror... We fell down at 9.8m/sec²... Free fall... And then up again... Continued its cycle... I never stopped screaming... And she never stopped laughing at me... It was the most embarassing, yet.. The most memorable experience I ever had... She's right.. I will never forget this... Labels: Our story... Wyena...
Saturday, November 04, 2006
I guess when it's time, it's time... Nung gabing yaon, ni hindi man lang ako tinamaan ng antok... Hindi pa rin maalis sa isipan ko ang pangyayaring iyon... Hindi ko akalaing ganoon ang mangyayari... Galit na galit ako sa sarili ko... Ni wala man lang akong nagawa para pigilan ang kanyang pag alis... Lumisan na lamang siya ng hindi man lang nag papaalam... Tulad ng ginawa niya noon... Kinabukasan, nawalan na ako ng gana upang bumangon pa... Nawalan na ako ng gana upang manatili pa dito sa aming paraiso, hindi ko alam kung bakit, marahil ay sumuko na ako... Sumuko ang utak ko, ngunit lumalaban pa rin ang puso ko... Hindi ko alam kung ano bang dapat na sundin sa dalawa... Ang gulo, pangit ang simula ng araw ko... Tumungo na ako sa lugar na talagang pinunta ko dito sa Infanta... Ang aking mahal na Alma Mater, para umatend ng isang meeting... Expected na muli ko nanaman siyang makikita dito... Dahil member siya ng Organizasyong ito... Sana naman makakita na ako ng panibagong pagkakataon ngayon... Nakita ko siyang papalapit na sa gate ng eskwelahan, kakaiba ang naramdaman ko... Mas lumakas pa ang dati kong pagkatorpe ngayon... Ewan ko ba... Marahil ay natigilan lang ako sa kagandahang inilabas niya ngayong araw na to... Pero hindi dapat ako magpatalo sa emosyon ko... Oras na ng meeting... Pero nag pa late siyang pumasok... Siguro ay naramdaman niya na kapag pumasok siya ng maaga ay tatabihan ko siya... Wala na akong nagawa kundi ang umupo sa may sulok at doon pinagmamasdan siya sa malayo... Buong meeting, hindi naalis ang mga mata ko sa kanya... Umaasa na baka magkasalubong ang aming mga mata... Ngunit wala talaga... Ni sulyap man lang ay hindi niya ako biniyayaan... Matatapos na ang araw, ni isang salita wala akong narinig sa kanyang mga labi... Ewan... Natapos ang meeting, ayoko nang tumagal pa dito... Papalabas ng eskwelahan, nakasalubong ko siya, nakikipag harutan sa kanyang mga kasama, masaya sila, kaya't akala ko'y makakausap ko na siya... Lumapit ako at hinawakan ang kanyang buhok... (Ito ang pagbati ko sa kanya dati...) Hindi ko inaasahan ang naging reaksyon niya... Kinuha niya ang kamay ko at binato papalayo sa kanya... Sabay tumakbo siya papalayo... Hindi na ako lumingon pa para tignan siya... Baka lalo lang madagdagan ang sugat na namuo na sa aking puso... Sa pagkakataong iyon, doon ko naramdaman, na ayaw na talaga niya... Noon ko pa nakikita pero nagpapamanhid lang ako... Ayaw ko siyang lisanin, ayaw ko siyang iwan... Pero anong magagawa ko... Siya na ang umiwan sa akin... Panahon na siguro upang tumigil na ako... Masakit... Sobrang sakit ang nararamdaman ko... Ang hirap pala ng ganito... Akala ko madali lang... Naiinis ako sa sarili ko... Bakit ako naging mahina... Bakit wala man lang akong nagawa para manatili siya... Bakit wala man lang akong nagawa para hindi na siya muling lumisan pa... Napakaraming tanong... Ang hirap sagutin... Ang hina ko... Nakakahiya ako... Sa panahong ito, ako naman ang lumisan ng hindi nagpapaalam... Kasabay nito, iniwan ko na rin ang nararamdaman ko dito sa sarili kong paraiso, marahil ay sa muling pagbalik ko dito, may makatagpo nito upang ibalik sa akin... Ipinagkatiwala ko na sa iyo ito mahal kong Infanta... Sumakay na ako ng bus, at pinilit na lisanin ang lugar kung saan nagsimula ang lahat... Habang ang bus ay tumutulay sa makipot na daan sa tabi ng kabundukan... Muli kong sinilayan ang kabundukan ng Sierra Madre... Kay ganda... Sana makaya ko ito... Pagabi na pala... Nakita ko ang araw na unti unting nagtatago sa likod ng kabundukan, kasabay nito ang pag pikit ng mata ko at pag sabi ng... "Paalam aking mahal... Hanggang sa Muling pagsikat ng araw..." Sana ay hindi pa ito ang huling yugto ng aking kwento... Pero sa ngayon ay isasarado ko muna ang libro, at itatapon ang susi nito... Pero, hindi pa rin ako tumitigil sa pag aasang, muli niya itong hahanapin at bubuksan muli ang libro... Marahil ay hindi pa ngayon... Marahil ay hindi na kahapon... Marahil ay hindi pa bukas... Balang araw... Oo, balang araw... Wakas... (Sa ngayon) Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Thursday, November 02, 2006
I didn't expect this to happen... It was too early for the sun to shine... Still the rooster was brave enough to do his job... As he shouts his morning cock a doodle doo... I didn't sleep that time, I guess, I was too excited to see her, from the moment we arrived... I greeted the sun as he awakes this morning... Still waiting for their arrival, I ate my breakfast to calm my nerves... I've heard that they were coming here at our resort to have their picnic... But that time, I was not yet ready to see her... I guess... I was too nervous. I went to the town proper first to do some daily routine... Blog hopping, YM and playing RAN... When it was time to go home, my heart pounded loudly... I was again too nervous to even show my face to her... One by one, I saw them arriving at our place... Bumaba sila lulan ng iba't ibang sasakyan.. Ngunit siya'y wala doon... Tinawanan ko lang at binulong sa sarili... "Asa pa me.." Marahil ay hindi na siya darating... Marahil ay nalaman niyang dumating na ako mula sa maynila... Pumunta ako sa dalampasigan, at doon ay nag gitara-gitara muna upang malibang... Mainit ang panahon, tanghaling tapat at wala man lang kaulap ulap... Biglang narinig ko ang pag kaluskos ng mga damo, habang papalapit na tumakbo ang aking pinsan... Sigaw niya? "Kuya! Kuya! Anjan na si Ate Wyena..." Tumawa lang ako... At nag patuloy lang sa pagtugtog ng gitara... Hindi nagtagal, tinamaan ako ng antok... Dumerecho na ako patungo sa aking kwarto... Dahan-dahan akong lumapit patungo sa gate ng aming tahanan... Pagdating ko ng kwarto, nakita ko siya roon, nagbibilyar kasama ng mga kaklase niya... Ewan ko kung ano ang nagtulak sa akin noon pero, napilitan akong magtago sa kwarto... Naririnig ko mula doon ang kanyang mga tawa... Ang kanyang boses... Hindi ko natiis... Kailangan ko uli siyang makita... Lumabas ako ng kwarto, nandoon pa rin siya... Pero sa pagkakataong ito, nakita na niya ako... Pero parang wala lang... Parang ibang tao ang nakita niya... Wala man lang reaksyon, at nagpatuloy na siya sa paglalaro... Simula pa lang naman... Naisip ko... Bumalik muli ako sa dalampasigan upang muling mag muni muni at magpaka senti... Di nagtagal, nagpuntahan na rin sila doon... Dahil walang kuryente noon, at mainit sa loob... Nagpahangin na lang sila sa may tabing dagat... Naglalaro sila sa may tabing dagat, nananampisaw sa tubig alat at naghahabulan sa maputing buhangin... Sa oras na iyon... Lumipad nanaman ang utak ko sa nakaraan... Kung saan kasama ko siya sa dalampasigang yaon, naghahabulan at nagbabatuhan ng buhangin... Nananampisaw sa tubig alat at nagbabasaan... Nagtatawanan at bakas pa ang kaligayahan sa aking mukha... Natauhan akong bigla ng nakita ko siyang papalapit sa akin... Tulala lang ako, nakatingin sa kanyang mga mata... Ng bigla niyang sinabing... "Nice, ang Haba ng Hair natin ah?!" Tumawa lang ako at hindi nakaimik... Umupo siya sa malayong cottage, habang ako'y naiwang mag isa sa kabila... Pagkakataon ko na ito... Dapat ko na siyang makausap... Dahan-dahan akong lumapit sa kanya... Naririnig kong kinakanta niya ang kanta namin... Hindi ako makapaniwala noon, tuwang tuwa ako... Pero hindi ko inasahang panandalian lang pala iyon... Nang maramdaman niyang papalapit na ako... Tumigil kaagad siya sa pagkanta... Tumahimik siya at biglang kumanta ng boom tarat tarat... "Lakas nanaman ng trip mo ah XD?" Pabirong sinabi ko... Tumawa lamang siya... Umupo ako sa tabi niya at nanahimik panandalian ang kapaligiran... Nagbalak ang kanyang kasama na iwan muna kaming dalawa... Ngunit nasira ang lahat ng sinabi niyang... "Tara, bili tayo ng sofrdrinks sa labas..." Umalis sila lulan ng motorsiklo at iniwan nanaman akong mag isa sa cottage... Itutuloy... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Wednesday, September 27, 2006
Maybe, you have read this story from me many times... I want to share it once more... So bear with me guys! heehee.. :) Seatwork namin ito noon sa English... Gusto ko lang i-share... Darkness came, as it slowly blinds my eyes... It was a silent afternoon, the wind was soothing as it cuddles my soul into this never ending feeling of peace... Everyone was taking their mid afternoon rest but I was not... Sitting in a cottage, I held my guitar; singing the songs you've been singin to me since the day we met... Hoping you could hear me and hoping you will sit beside me... I wasn't alone, for the birds were there to sing with me, but still... I'm still hoping it was you... Somehow, I heard your voice... You called me, and waved your hands... You smiled, I too was smiling... I asked you to come sit beside me, you never turned down my request... Now I sit here, looking at your eyes... Everything was spinning, the winds were smiling as they whispered to me the words that I should say to you... "Tell her! Tell her now!"... I only looked into your eyes, that magically brown eyes... As if the sun is rising in it... It was glowing, probably with happiness... I can see it through your every smile... Then you sang our song... That calming voice that soothes my tired and worried soul... I felt freedom... I felt freedom when I'm with you... This is what I truly wanted all along... I wanted you all along... To be here beside me, at our paradise... You asked me to join you guys to go to the seashore... The day was perfect for a plunge... Of course I came along... But all I did was to watch you there... Every laughter, every smile you shared to your friends... I was envious back then, but you looked at me... Shared a smile... That was the most beautiful smile I have ever seen... The sun was starting to say goodbye... The darkness was coming fast... But then you didn't move... "What's wrong? Come on, let's go..." I told you... Still you didn't budge... "Let us stay here for a while... I'm waiting for something..." Curious as always, I sat at the seashore with you... I started to wander but it all worn off when you smiled and pointed at the horizon... It was a wonderful sight... The sun was starting to set... Slowly, it hides into the horizon, waving at us as it shared its light... We were glowing... I felt love in the air... I clinged into your arms as you held my hand at that moment... Then we shared our dreams, our inspirations, and our promise... A promise I will never forget... You and I, until the sun sets... You and I until darkness rules the world... You and I, forever... The wind was getting colder as the moon started to show her face... But then you still didn't budge... You moved even more closer, you clinged harder to me... I can't move... I never wanted to move... I don't want the sun to set... I don't want you to leave my sight again... I don't want the past... I don't want the Future... I just want the present... The present to stand still... So I can be with you always... We looked at the heavens, the universe was with us... Clearly showing to us the love we had back then... I still love you... Before, now, and forever will be... Goodbye, why does it have to end this way? Goodbye, why do we have to walk away? Goodbye, hold my hand and never let go... Goodbye, Let me tell you that I love you so... For one last time... One last time... Until the sun sets, and we say goodbye... -icarus05 Labels: Our story... Wyena..., Stories from the heart
Saturday, August 26, 2006
Tunay nga bang walang himala?.. Nagising ako lulan ng FX sa mahabang highway ng Quezon Avenue... Excited na ako, dahil manunuod ang aming Theater Group (SIKAT) ng isang pagtatanghal ng PETA. Isang linggo ko rin itong pinakaaabangan, dahil tiyak ko na mabubuhay nanaman ang pag ibig ko sa teatro, at siyempre... Nanduon siya, manonood... Isang gabi nakausap ko siya sa YM... Tinanong ko kung sasama ba siya paluwas upang manuod ng palabas, ang sabi niya, hindi raw siya sigurado... Kaya nag dadalawang isip ako kung tutuloy ba ako o hindi... Hindi na ako mapakali, sobrang dami nanamang negatibo ang pumasok sa isip ko... Pero nagulat ako ng biglang nag text sa akin ang kanyang kuya... "Tol, magsisimula na, 10 mins na lang daw bilisan mo!"... Sampung minuto na lang... Pero nasa kalagitnaan pa lamang ako ng Quezon Avenue, mukhang hindi na ako aabot... Maulan pa man din at di ko dala ang payong ko... Sobrang gahol na gahol na ako... Sampung minuto na lang, magsasara na ang pinto na nagbibigay ng daan upang makita ko siyang muli... Ng makarating ako sa kanto ng QC Sports Center, kumaripas ako ng takbo... Nakipag patintero sa mga sasakyan at nakipag ilagan sa mga nalalaglag na butil ng ulan... Sobrang bilis ng aking pagtatakbo, hingal na hingal na ako, pero hindi ko ito pinansin... Limang minuto na lang... Makakahabol pa ba ako? *biglang tumunog ang kantang Himala ng Rivermaya sa aking iPod* "Himala, kasalanan bang humingi ako sa langit ng isang himala..." Sa wakas, nakarating ako sa PETA Theater Center... Basang basa, hingal na hingal, ni hindi makapagsalita... Sinalubong ako ng aming adviser at ng kanyang kuya... Nagmamadali... Pagpasok namin ng teatro, saktong saktong patay ng ilaw at pagkanta ng National Anthem... Sakto... Hinanap ko siya, pero hindi ako nagpahalata... Nakita ko siya, nasa dulo, katabi ng pinsan ko... Sayang, kung nakarating lang ako ng mas maaga, sana katabi ko siya... Tanga!! Tulad nga ng sinabi ko, hindi natupad ang mga plano ko... Hindi ko siya nakatabi... Haay, tadhana nga naman... (Next post ko ikukwento yung Palabas ng PETA na Walang Himala... tignan niyo na lang dito...) Matapos ang palabas, hinintay ko siya sa labas ng teatro, tumambay muna sa isang pamilyar na hall na dating klasrum namin noong summer workshop... Andaming sumalubong sa akin na ala-ala, mga ala-alang kasama ko siya... Haay... Nakita ko na silang isa isang naglalabasan, nang makita ko siya, hindi na ako kinabahan, ewan ko ba, mukhang malakas na ang loob ko ngayon... Pero hindi nanaman niya ako pinansin... Dinaanan lamang niya ako at dumerecho na sa bilihan ng pagkain... Inaya ako ng mga kasama ko na mag picture picture, pero sa lahat ng mga kuha nila, hindi ako makangiti... Sobrang na gulantang ako sa naging reaction niya... Ni hindi man lang siya tumitingin sa akin... Kaya't agad akong gumawa ng action... Bahala na kung ano ang kalalabasan... Nilapitan ko siya kaagad at sinabing, "Wui, bat di ka na namamansin ha?"..."Aba, ako pa ang di namamansin ah..." Matapos niyang banggitin ang mga katagang iyon, dalian siyang umiwas sa akin, at naglakad papalayo... Na "sense" ko ang galit mula sa kanyang puso... Na "shock" muli ako sa kanyang sagot... Hindi ko maintindihan... Sobrang natigilan ako, naiwan ako doon, sugatan at nag iisa... *sinuot ko ang iPod ko at tumugtog ang Hiling ng Paramita...* Handa na akong palayain ko... Kung ito ang iyong hiling, gaano man kasakit sa akin... Ibibigay sa yo... Ang tanging pakiusap lang... Wag mo akong kalimutan... Nanlalamig na ba ang pag ibig mo sa kin?.. Inaya nila akong kumain sa KFC, nag dadalawang isip pa ako non, di ko alam kung sasama ba ako o hindi... Ayoko na uli mapahiya... Sobra sobra na ang panghihirap na ginagawa niya sa akin... Pero sa huli, di pa rin ako nakatiis, sumama na ako... Dahil nagugutom na rin ako... Sa KFC, habang kumakain, napansin ng mga kaibigan ko na tulala ako at hindi nag sasalita, kumakanta mag isa... Kaya naman lumapit sila at nagbigay ng kanya kanyang simpatya... *Sinuot ko muli ang aking iPod at tumugtog ang Til' They Take my Heart Away ni Kyla... Tadhana nga naman...* Habang nakikinig sa musika... Paunti unti akong sumusulyap sa kanya... Isang beses, nahuli ko siyang nakatingin din sa akin, dalian niyang iniwas ang mga mata niya sa akin... Napangiti lang ako panandalian... Tapos na kaming kumain, ngunit hindi pa rin niya ako pinapansin... Lumapit ako sa kaibigan ko, niyakap ko siya at tinanong... "Bakit? Bakit ganito? Ano bang nangyari sa amin? Bakit ganito nangyayari" Pilit man siyang nag hanap ng positibong sagot pero wala na siyang nagawa kundi ngumiti at maawa sa akin... Sumakay na sila sa sasakyan upang dumerecho na pabalik ng Infanta, tulad pa rin ng dati, hindi siya nag paalam, ni kaway man lang wala... Hindi ko maintindihan talaga... Sobrang paluha na ako... Pero pinigilan ko ito... Ayokong makita niya akong ganon... Umandar na ang sasakyan, nakatayo lang ako sa mga anino ng KFC, kumakaway na parang wala nang bukas, hinanap ko kung saan siya nakaupo, at napansin kong bukas ang bintana sa likuran, nanduon siya, kumakaway sa aming mga kasama... Inisa isa niya ang mga kasama ko... Nung papalayo na sila, nagulat ako ng bigla siyang tumingin sa akin, kumaway at kumindat... Pero hanggang ngayon, naipit pa rin ang tanong sa aking isipan... May puwang pa ba ako sa puso niya? "Waiting for you is like waiting for rain in this drought!" -A Cinderella Story _______________________________________ Salamat po sa mga bumoto sa akin... Salamat sa suporta at sa tiwala... Mahal ko kayo... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Monday, August 21, 2006
Bumalik na ako ng paaralan upang ituloy ang naudlot na selebrasyon... Hindi ko na pinansin ang nakasulat sa cellphone, marahil ay hindi niya naman ito mapapabasa dahil lagi siyang wala sa eksena... Una kong pinuntahan ang dedication booth na nasa itaas ng building, upang makibati at upang magkaroon ng magandang view, at madali ko siyang mahanap... Tumingin ako sa paligid, wala talaga siya, naisip ko na baka hindi pa siya nakakarating o nasa loob lang siya ng isang booth... Wala akong ginawa... Umupo lang ako doon, dinamdam ang malakas at preskong hangin, wala na akong pakialam, gusto ko nang matapos ang araw na ito para ako'y makauwi na ng maynila... Naisip ko na sayang lang naman ang pinunta ko dito, kung hindi ko rin siya makakausap... Ako'y na "bore" kaya ako'y pumunta muli sa band, upang makijam at puntahan na rin ang aking adviser... Kinausap kong panandali ang aking guro... "O, ano? Kamusta naman?... "Eto, di pa rin po niya ako pinapansin..." ... "Baka busy lang! Hayaan mo muna..." Hayaan ko muna... Hayaan ko muna... bahala na... Pagtingin ko sa pinto ng booth, kumalabog ang dibdib ko, malakas ang kutob kong nandoon siya sa loob... Kaya hindi agad ako pumasok... Kundi, dahan dahan kong binuksan ang pintuang magdadala sa akin sa isang madilim na silid... Tulad nga ng aking hinala, nakita ko siya sa loob, hawak ang gitara, tumutugtog sa harap ng maraming tao... Kinabahan ako ng bigla kong napansin na nakita niya ako... Dalian kong sinara ang pinto at napatulala panandali... Tumingin sa aking guro at umupo muna sa tabi niya upang makahinga ng malalim... Matapos ang ilang minuto, lumabas siya sa silid... Nagmamadali, tila ako'y iniiwasan... Nagulat na lang ako ng biglang bumanat ang aking guro ng... "O, Hindi mo man lang ba papansinin ang Kuya Chab?!" ... Matapos ay, tumingin siya sa akin, ngumiti at kumaway... At bigla ring umalis... Tumingin ako sa aking guro na may halong paghanga at pasasalamat... Ngumiti lamang siya at ako'y kinindatan... Pumasok na ako sa band, parang walang nangyari... Habang tumutugtog sa banda, sinabi nila na kailangan na raw ilabas ang mga instrumento, at tutugtog na raw ang band ng live sa school grounds... Dalian akong tumayo, at kinalas isa isa ang drumset... Dinala ito sa labas at sinet up... Pero wala pa rin siya... Ang dami nang naghahanap sa kanya dahil siya ang expected na tumulong sa pag aayos ng mga instrumento... Hindi ko na ito inintindi, sa halip ay tinuloy ko lang ang pagaayos at pagtotono ng mga instrumento... Nang matapos ay umalis na ako sa eksena... Balak ko na sanang umalis sa eskwelahan, kunin ang gamit ko at lumuwas na ng maynila... Pero nagdalawang isip ako... Isa na lang ito, tapusin ko na kaya... Pinanuod ko tumugtog ang band... Inakala ko pa naman na siya'y kakanta... Pero ni tumugtog ng gitara hindi niya ginawa... Ngumiti lang ako... Matapos nilang tumugtog, umalis na ako... Nagmamadali... Hindi na ako lumingon, ayoko na... Baka lalo lang akong malungkot kung makita ko siyang tumalikod at maglakad papalayong muli... Inaya ko na lang ang kaibigan ko na tumugtog sa isang studio... Matapos naming mag Jamming, lumabas kami ng studio, madilim na pala... Di ko namanalayan ang oras... alas Syete na ng gabi... Nakalimutan kong may Bible Study pala tuwing byernes... Pero malamang ay tapos na iyon, pero hinanap pa rin namin ang Venue ng bible study, nagbabakasakaling makita ko muli siya doon... Pag dating namin doon... "O! Kuya! Ba't ngayon ka lang?! Tapos na!" ... "Ah! Sorry! Nag Jamming kasi kami eh!" ... "Ah! Ganun ba... Eh kuya, wala na siya dito, umalis siya kaagad eh.."... Naka alis na pala siya... Wala akong nagawa kaya umalis na rin ako at nagbalak nang umuwi... Hinatid na ang kasama ko... Nakita ko ang pinsan ko, tinanong ko sa kanya, kung pinabasa ba niya yung mensaheng ginawa ng aking tita... Ang sabi niya, Oo daw... Lalo tuloy akong kinabahan... Lalo akong nawalan nang pag-asa, malamang hindi na niya ako papansinin... Nawalan na ako ng gana... Umalis na lang ako, nagtungo sa aming dating tahanan, nag iisa, sugatan ang puso, walang kasama, madilim ang paningin, malungkot, nagdurusa, nananaghoy, naghihinagpis, walang muwang, walang kibo, tulala, walang magawa, pagal, walang kwenta, patay... Habang ako'y naglalakad, tumingin tingin ako sa paligid, nang madaanan ko itong Internet Cafe na ito... May nakita kasi akong pamilyar na tao na talaga namang nakapag bigay sa akin ng atensyon... Tama ako... Siya nga iyon, hindi ako pwedeng magkamali... Tila tapos na siyang mag internet at nagbabayad na lamang... Hindi ako sigurado... Pero hindi ko na ito pinansin... Tinignan ko na lamang siya habang ako'y papalayo... Nang ako'y mga dalawa o tatlong talampakan na ang layo, nagdalawang isip ako... Kakausapin ko ba siya o magmumukmok na lang sa isang tabi? Huminto lang ako sa tabi ng street light at nag muni muni... Wag na lang... Yun ang pumasok sa isip ko... Luluha na sana ako ng biglang nakita ko siya na lumalakad sa tabi ko... "O, San ka pupunta?" (Pabulong) "Ako? Uuwi na ako Maynila... Ikaw? San ka pupunta?" "Ah, mag iinternet lang kami... Ingat ka ha..." (Pabulong muli) "Ah, sige... Bye!" Iyon lamang ang aming usapan... Nasa kanto na kami, ang "crossroad" na magpapahiwalay sa aming muli... Pakanan siya, pakaliwa naman ako... Nang ako't makarating sa kanto, tumigil ako at nagisip... Marahil ay ito na ang huling pagkakataon na makausap ko siya, kung hindi pa ako gagawa ng aksyon... Bahala na! Torpe! layuan mo muna ako! Kahit ngayon lang!... Lumingon ako, at hinabol siya... Tumakbo ng mabilis, tumakbo papalapit sa kanya... Sinurpresa ko siya, inakbayan ko ang kanyang braso (di ko alam sa tagalog.. Yung parang ineescortan ung muse... Get the picture?) at hinawakan ang kanyang kamay ng mahigpit... "Hi! Musta?" "Ok lang ako..." (Pabulong) "May itatanong lang ako... May pinabasa ba sa iyo yung pinsan ko?" "Huh?! Wala!" (Pabulong) "Ows, wala daw..." "Oo nga! Wala siyang pinabasa..." (Pabulong) "Sige na nga, sabi mo eh... Bat di mo nga pala ako kinikibo?" "Oo nga! Tignan mo nga oh, di nga ako makapagsalita... Di nga ako nakakanta sa band kanina eh!" (Pabulong) "Ah! hehe.. Ganun!... Sige, mauna na ako... Gabi na eh... Ingat ka.." "Ok! Sige, Babershk!" (Pabulong) Kaya pala, siya pala'y paos... Umalis na ako at naglakad papalayo... Madilim na ang paligid, wala talagang makakakita na ako'y nakangiti... Hindi na ito mapawi... Ang saya ng pakiramdam kung lalakasan mo lang ang loob mo... Sobra... Napuno muli ng pag-asa ang aking puso... Now we're stronger than before... We've made it through... I've never felt more sure, because of you... Sana ay muling matuloy... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Saturday, August 19, 2006
Finally, a smile from my lips... Patungo na ako sa aking alma mater para umattend ng celebration ng "Feast Day". Habang papalapit na ako, kumakalabog na ang dibdib ko... Maraming pumapasok na negatibo sa aking utak, marahil ay hindi ko nanaman siya makausap dahil baka tamaan nanaman ako ng pagka torpedo... Bahala na, sinabi ko na lang sa sarili ko... Lunes pa lang, excited na ako sa araw na ito... Hindi na ako mapakali, gusto na laging matapos ang bawat araw at bumilis na ang oras... Excited na akong makita siya... Hindi ko pwedeng palagpasin ang araw na ito, dahil nag promise ako sa kanya noon na pupunta ako sa feast day para tulungan siya... Marahil ay kahit sa maliit na paraan, makapaghatid ako ng ginhawa at onting ngiti sa kanyang labi... Dumating na ako ng paaralan, nakita ko ang maraming banderitas na nakasabit, mga batang naglalaro, at mga estudyanteng nagsisigawan... Naririnig ko na rin ang malakas na dagundong ng musika, at ang malakas na tugtog ng banda... Lalo tuloy akong na excite... Dalian akong pumasok sa gate ng gusali, nagulat ako sa mga sumalubong sa akin... Ang mga kaibigan ko sa lower years, nagsitakbuhan at sinalubong ako ng mga yakap at halik... Kahit sinong madaanan ko, kinakawayan ako at tinatawag ang pangalan ko... Maski ang "dedication booth" ay nagbigay ng parangal sa mga alumni ng dumating, pero ako'y na "special mention", magandang simula, sana magtuloy tuloy... Una kong pinuntahan ang booth ng music department, kung saan tumutugtog ang school band... (hindi marching band, kundi rock band...) Nagbabakasakaling makita ko siya doon, dahil siya ang head ng music department, at tutulong na din ako kung sakaling kailangan nila ng taga tugtog... Papasok pa lang ako nang makita ko ang aking pinakamamahal na adviser na nakaupo katabi ng entrance... "O! Chab! Kumusta ka na?" ani niya... "Ok lang po ako ma'am!" sagot ko... "O, musta na ang luvlyf naten?!".. "Luvlyf? Haay, eto, siya pa rin..." "Nakey! Yan ang matinong lalake..." Sa kasamaang palad, hindi ko siya nakita sa band... Marahil ay nasa ibang booth siya para tumulong... Lumabas ako at nagpatuloy sa paghahanap sa kanya... May nakasalubong akong kasama sa Teatro, sinabi niya na nanduon siya sa "Fantasy Booth" at may palabas silang ginagawa... Mabilis akong tumungo sa kabilang dako ng eskwelahan... Nakita ko naman doon ang adviser ng aming theater group na siya ring pinakamamahal kong guro sa aking alma mater... "O! Chab! Mabuti't nakarating ka! Ano? Manonood ka ba? Nandoon siya sa loob"..."Haha! Mamaya na po, nakakahiya eh..." "Hay nako! Wala nang hiya hiya... Dali, pasok na..." Matapos pa lang niyang sabihin ang mga linyang iyon ay lumabas siya ng booth, sumilip lang siya upang tanungin ang aming adviser kung pwede na raw bang magpapasok ng mga manonood... Nakita ko na siya... Pero tulad pa rin ng dati, hindi pa rin ako makagalaw... Malakas ang kalabog ng dibdib, at nanlalamig ang buong katawan... Sa kasamaang palad, hindi ko siya nakausap... Malas... Umiral nanaman ang pagkatorpe ko... Pero naisip ko rin, imposibleng hindi niya ako nakita, dahil halos iisang talampakan lamang ang layo namin sa isa't isa, at patuloy naman ang banggit sa pangalan ko ng mga taong dumadaan... Bumalik na lang ako sa band at nakitugtog muli... Di nagtagal, nakita ko siyang pumasok, tila nagmamadali... sabay sigaw ng mga tao sa loob... "Kuya Chab! Si Ate Wyena oh!" *not the real name* ... Ngunit, hindi lang ako kumibo, sa halip ay nagpatuloy lang ako sa pagtugtog ng drums... Umiral nanaman ang pagkatorpe ko, pero imposibleng, hindi niya alam na nanduon ako sa loob... Obvious naman siguro na tumutugtog ako doon... Umalis na siya, at ako nama'y naiwang sugatan ang puso... Lumabas ako ng building para magpahangin, tinignan ko ang main field, at minasdan ko ang mga C.A.T. na nanghuhuli ng mga kawawang kandidato para sa Jail booth... Hindi ako mapakali, kaya't lumingon ako sa likuran, nakita ko siya na dumaan sa aking harapan... Ngumiti lang ako, umaasang sana'y mapansin niya, ng biglang sumulyap siya sa akin, at ako'y kinindatan... Pero dalian din siyang umalis, tila nagmamadali... Nakangiti lang ako noon, pero naiinis lang ako sa sarili ko dahil hindi nanaman ako gumalaw... Sinamahan ko ang aking kaibigan sa food court, isang booth na bilihan ng mga pagkain... Habang bumubili ang kaibigan ko ay nakita ko siya na bumibili rin sa isang tabi... Tinitigan ko lamang siya at napansing nakita niya ako... Lumapit siya sa akin at sabay suntok sa aking balikat bilang pagbati at daliang umalis... Hindi ko maintindihan, bakit lagi na lang siyang umaalis... Sobrang nagtatampo na ako, at galit na galit sa sarili ko... Ni wala man lang akong ginagawa... Umakyat ako sa taas ng isang building at tinanaw ko na lang siya mula sa malayo... Minamasdan ko siya habang siya'y sumasayaw sa mga tugtugin, at habang siya'y nagsisiya ng dahil sa selebrasyon... Matapos ang ilang sandali ay nagsiuwian ang mga tao para sa lunch break... Wala akong mapuntahan kaya't sinamahan ko na lang ang pinsan ko na kumain sa isang restaurant... Wala akong ganang kumain non, pero dumating sa eksena ang tatay ko at ang tita ko... Nilibre nila ako kaya wala na akong nagawa... Habang naghihintay ako sa pagkain, tulala lamang ako, hindi kumikibo at hindi gumagalaw... Napansin ito ng aking tita, at sinabing... "Ano? Hindi ka nanaman ba niya pinansin? Haay nako, itext mo na lang kasi, kunsensyahin mo, sabihin mo na umabsent ka pa para lang makapunta dito at makausap siya tapos hindi ka lang niya kakausapin..." *wala pa rin akong kibo...* "Haay nako! Akin na... Ako na magtetext! Ang hina mong bata ka..." Matapos ay ibinigay niya ito sa aking pinsan at sinabing ipabasa niya ito sa kanya... Wala lang akong ginawa... Pero ayon sa nabasa ko sa pinakahuli... "Ano bang ginawa ko para tratuhin mo ako ng ganito? Matapos kong magsakripisyo para pumunta dito, ganito lang gagawin mo sa akin? Kung di mo pa rin ako kikibuin, uuwi na lang ako ng maynila" (Not the typical me... sobra...) Pero hindi ko na ito pinansin, bahala na... Itutuloy... Pasensya kung medyo mahaba... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Friday, August 11, 2006
Dumating na ang bakasyon, ang panahon sa isang taon na dati'y gustong gusto ko, ngayo'y pinaka kinkatakutan ko... Alam kong bihira na kaming magkikita, kolehiyo na ako, siya nasa ikaapat na antas na... Ipinangako ko sa kanya at sa sarili ko na hihintayin ko siya hanggang sa siya'y mag tapos sa mataas na antas, isang taon LANG naman yan... Kayang-kaya... Ngayong bakasyon na, siniguro ko na makasama pa rin siya kahit na sandali lang, kahit isa o dalawang buwan lang... Meron nabanggit ang adviser namin sa SIKAT sa kanya, "Ano? Pupunta ka ba sa workshop sa PETA?", "Opo Ma'am, sama ako don!".. Nagulat ako, dahil hindi naman iyon nabanggit sa akin... Pero di rin nagtagal, inaya nila ako na sumali sa workshop... Dahil nga Creative Musical Theater ang course na kukunin namin, mas lalong mahahasa ang aming talento sa musika... (Hindi ko na ito ikukwento, sa mga di pa nakaalam ng karanasan ko sa PETA, punta kayo dito... Summer Fling..., Ang Letrato at mga Ala-ala, At sa Official Blog ng aming grupo... Pantastic Perya) Matapos ang napakasayang karanasan sa PETA, akala ko, paalam na... Nabigla ako nang kinausap ako ng Director ng School for People's Theater ng PETA, sinabi niya na sumama daw ako sa workshop na gaganapin sa Infanta, tuturuan daw kami ng SPT na magpaworkshop na hindi na masyadong umaasa sa PETA... Ang mga mapalad na napili ay kaming mga nag workshop doon na mga taga Infanta... Grabe, excited nanaman ako, dahil isang linggo, makakasama ko nanaman siya... Panahon na ng palihan, hiniwalay ang courses sa dalawang pangkat, syempre, kailangan ding ipaghiwalay ang mga grupo... Sa kasamaang palad, hindi ko siya nakasama... Badtrip ako pero wala akong magagawa... Pinaghiwalay daw kami dahil masyado daw kaming malapit sa isa't isa... Grabe... Kahit magkahiwalay kami, nakakasama ko naman siya tuwing tanghalian... Doon sa restaurant, lagi ko siyang katabi... Minsan, matapos kumain ay magkahawak ang aming mga kamay... Nakatago nga lang ang mga ito sa ilalim ng mesa... Unang araw, nagkaproblema sa tutulugan, dahil kung hiwa hiwalay kami, hindi kami makakapagmeeting ng maayos... Kaya't nagboluntaryo na lang ako na dun sa amin sila makituloy... Pumayag naman ang karamihan... Syempre, tuwang tuwa naman ako dahil kasama ko ulit siya... Tuwing hapon, sila'y nag aayang lumangoy sa dagat, maganda ang alon at maganda rin ang tanawin, kaya't talagang masarap lumusong noon sa malamig na tubig ng dagat... Nung unang araw, hindi ako sumama, dahil wala akong pamalit... Kaya't nandoon lang ako sa isang maliit na kubo, pinapanood silang magtawanan at magsaya... Matapos nilang maglangoy ay nagbilyar naman sila... Inaya niya ako pero sinabi ko, "Hindi ako marunong eh!" pero kunyari lang... Pinilit nila ako, kaya di naman ako nakatiis, nilabanan ko siya na may "pusta". Ang pustahan namin ay kung sino ang manalo ay may "dare" sa kalaban niya... Nung una, oo, nagpapatalo lang ako... Pero nung nagtagal ay ginalingan ko na... Pero sa kasamaang palad, hindi ako nanalo... Sa aking naalala, 8-2 ang iskor... Tambak... Hinintay ko ang dare, pero hanggang sa kasalukuyang panahon, hindi pa niya ito sinasabi sa akin... Marahil ay iniipon niya at gagamitin sa tamang panahon... Anak ng tipaklong... Pangalawa sa huling araw, matapos ang aming meeting, nakita ko siyang nakatingin sa kalawakan, nilapitan ko siya at sinabing, "Gusto mong mag stargazing?", "Oo ba! Pano?", "Kuha tayo ng banig tapos ilapag natin diyan sa labas...", "Sige sige! Teka, may nakita akong banig dun sa kwarto..." Humiga kami sa ilalim ng mga tala, lulan ng malamig na simoy ng hangin, nagbilang ng mga nalalaglag na bituin, sa pagkakatanda ko, lagpas sampu ang nakita niya, ngunit ako ay mahigit kumulang lima lamang... Ang saya ng gabing iyon, tila ayoko ng matapos pa... Panghuling araw na... Bukas wala na... Naisip ko, magiging "memorable" kaya ang huling araw na ito?.. Inaya nila akong lumangoy sa dagat, ngayon, sumama na ako, matapos ang masayang pananampisaw sa tubig dagat, pumunta ako sa pangpang upang gumawa ng kastilyong buhangin... Di nagtagal ay sinamahan niya ako... Pagkatapos gumawa ay umupo kami sa tabing dagat, umiilag sa bawat hampas ng malalambing na alon... Napuna ng aming mga kasama na dumidilim na, mga aalas sais na noon ng hapon, palubog na ang araw... Inaya ko siya at ng aking mga kasamang umuwi na... "Ga, halika na, balik na tayo..." "Eeeeh, mamaya na, dito muna tayo..." "Ano naman gagawin natin dito?" "Wala lang, upo lang dito..." "Sige na nga..." Nandoon lang kami, nakaupo sa tabi ng karagatan, minamasdan ang paglubog ng araw... Kay ganda ng tanawin, kahit saan ako tumingin... Lalo na't katabi ko siya... Wala na talaga akong hahanapin pa... "Ga, tingin mo, ano na mangyayari satin pagkatapos ng workshop?" "Ewan ko... Bahala na..." "Oo nga, bahala na siguro... Kahit ano mangyari, iintayin parin kita..." *Nakangiti lang siya* "Bilisan mong grumadweyt ah! Kita kita na lang tayo sa U-Belt" "Hehe..." "Oo nga pala, mag bobonfire pa tayo, lika, kumuha tayo ng mga kahoy..." Nagipon kami ng kahoy para sa "Last day celebration" para na rin sa success ng workshop... Nang gabi ding iyon, naganap ang bonfire... Sa panahong ito, siya naman ang nag-aya sa amin na mag "stargazing". Nandoon lang kami hanggang mag umabot ng mga alas dos ng umaga... Nagbilang ng mga nalalaglag na bituin... (17 ata ang nabilang niya o higit pa... Overall, mga 20+ ang nakita namin) Nagkwentuhan ng mga istorya, tungkol sa teatro, sine, kaibigan, kasama, workshop, lablayp... Naalala ko tuloy ang sinabi ng isa naming kasamang taga PETA... "Pareho kaya kaming nakatingin sa iisang buwan?" Dahil nagsisiksikan kami sa banig at dadalawa lang ang unan, sinuwerte akong makakuha ng isa... Pero sa sobrang liit, hindi kami magkasyang dalawa... Kaya sabi ko, dun na lang siya humiga sa aking balikat... Buong panahon, hawak ko ang kamay niya, parang ang bagal ng oras... Sobrang bagal... Sana ganito lagi... Sana... Kinabukasan, uwian na... Kailangan ko na ring lumuwas dahil isang linggo na lang at pasukan na, kailangan nang mag handa... Nasa harapan ko na ang sasakyang magpapahiwalay sa amin, ayoko pang umalis, ayokong mahiwalay sa kanya... Ngunit kailangan at wala na akong magagawa... Doon lang kami, naghihintay, tumalikod ako ng panandalian, pag lingon ko, wala na siya... Doon pa lang... kinutuban na ako... Alam ko nang may mangyayaring hindi kanais-nais... Umalis na kami... Nang hindi man lang ako nakapag paalam sa kanya... Hanggang ngayon, hindi ko pa siya nakikita... (Maliban na lang kung nabasa niyo ang aking last post... A taste of despair.... )Ngayon sa aking pagiisa Ako'y nangangamba Kailan kaya muling magkikita Ipagtatagpo ng tadhana Matutuloy pa kaya ang istorya? Ang kwento nati'y naudlot na Sana nga'y mangyari muli Makasama ka sa aking tabi... Mahal kita higit pa sa buhay ko... Iyan sana ang tatandaan mo... Pangakong hindi mapapako... Na ako'y maghihintay sa iyo... Habang buhay... Oo, habang buhay... Habang ako'y nakikinig ng mga tugtugin, narinig ko ang kanta namin... Pinagnilayan ko ang nilalaman ng kanta... Pumikit ako panandalian, at napangiti ako sa kawalan... Believe in me... I'm here to stay... I will love you, til' they take my heart away... Sana, may katuloy pa... _________________________ Oo na pala... Malapit na ang kaarawan niya... Ano sa tingin niyo ang magandang iregalo? Yung hindi common at hindi rin naman mamahalin... Iintayin ko ang sagot niyo! Salamat... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Wednesday, August 09, 2006
Matatapos na ang "school days", napapanglaw na ako, pagkatapos kaya ng pasukan, magkikita pa kaya kami? Kalagitnaan ng marso, inatasan ang aming teatro group na gumawa ng isang "lab show", fund raising din ito para sa ikagaganda ng mga teknikal na aparatus ng aming teatro group (speakers, microphones, mic stands, instruments etc...). Sa pag totoka ng mga katungkulan sa nasabing palabas, hindi kami ginawang mga artista, kundi kami ay naatasan na Musical Director... Dahil dalawa ang palabas na gagawin, tatlo kaming naatasan, siya ang Head M.D. kung baga, bossing ko siya... Dahil nga head siya, palipat lipat siya ng binabantayan, pero madalas, sa isang show siya tumutulong, kaya't heto ako, laging nag iisang gumagawa ng kanta para sa palabas... Bihira lang niya akong bisitahin, at nakikita ko lang siya tuwing uwian na... Bawat praktis, ginagahol ako ng aming direktor sa pag gagawa ng palabas, "Huy! Bilisan mo na yung pag gawa ng kanta, malapit na yung show! Dali, gawa ka ng kanta sa tatay, sa nanay, production number, blah blah blah", kaya't di ko na siya masyadong nakakausap ng mga panahon na iyon dahil "busy" ako sa pag gawa ng mga kanta... Pinapagawan ako ng limang kanta, sa loob lamang ng dalawang araw... Kaya't kahit oras ng klase, nagsusulat ako at hindi na nakikinig... Marahil ay napansin niyang ako'y nahihirapan na... Tapos na rin naman ang musika sa kabilang grupo, kaya't tumulong na siya sa akin, nag boluntaryo siyang gawin ang isa sa mga kanta... "Nyek! Bakit isa lang? Ang daya mo naman!" "Marami akong ginagawa noh! Sige na, magaling ka naman eh..." *sabay banat ng kindat* "Hmm, sige na nga! Kung di lang kita mahal jan eh!" "Hm? Ano sabi mo?" "Wala po bossing! Sige na, gagawin ko na! Hmph!" *tumawa lang siya at nakangiting sa akin* Matapos ang dalawang araw na paghihirap, natapos na din namin ang mga kanta, ngunit ngayon, namimili siya kung saang grupo ba siya sasama sa oras na ng palabas... Kinausap siya ng direktor namin at sinabing "O hindi niya alam yung kantang ginawa mo *tinuturo ako* kaya, sumama ka na lang dito, tutal nag iisa lang naman siyang tutugtog at marami sila doon sa kabila..." Sumang ayon naman siya, kaya mas matagal pa ngayon ang aming pagsasamang dalawa... Mas lalong naging Enjoy ang pagpapraktis dahil dito, araw-araw kasama ko siya, umaga hanggang gabi, nagkakantahan mag damag, at laging nag duduet sa aming "theme song", ngunit ilang araw na lang at palabas na, matatapos na ang lahat ng ito... Nandoon kami sa backstage, gahol na gahol na, kami ang susunod na lalabas, marami pa sa kanila ang nagmamake up, buti na lang at hindi ako aarte, nasa likuran lang ako ng kamera... Tapos na akong mag bihis, handa na rin akong lumabas, pero kinakabahan pa rin ako, siguro dahil unang beses kong makasama sa isang malaking palabas na gamit ang mga kantang likha ko... Marami akong iniisip, magugustuhan kaya nila ang aming palabas? O magiging panira lang ang mga kanta? Kinakabahan talaga ako, pero nung pinagmasdan ko sila, nagtatawanan pa sila, naglalaro pa at mukhang walang gagawing palabas, lumapit ako sa kanila upang mapaalis ang kaba sa aking dibdib... Lumapit sa akin ang isa niyang kausap... "Kuya! Pa try nga, titignan ko lang kung babakat ba" "Babakat ang alin?" "Yung lipstick ko sa pisngi mo..." "Ha?" *sabay halik sa pisngi ko...* "Ay, di bumakat... Tuyo na siguro..." "Beh! Hehe..." (Ganun lang talaga kami ka close nung mga ka grupo ko noon...) Tumawa lang silang dalawa at siya naman ang lumapit... "Ako rin! Pasubok!" "Huwah!?" *narinig ko na ang pagtibok ng puso ko... mabilis niya akong hinalikan sa pisngi* "Haha! Bumakat! Ang galing!" "Hala! Di nga? Hehe.. Galing nga..." *labis naman ang pamumula ko, at alam kong napansin niya iyon...* Nagtawanan lang silang dalawa, sabay naman ng pagpunas ko sa bumakat na lipstick sa aking pisngi, kung wala lang palabas, hindi ko na iyon tatanggalin eh! Tumingin ako sa paligid, nakikita kong tumatawa ang mga kagrupo ko at inaasar asar pa ako, sinasabayan ko lang sila ng tawa para kunyaring hindi ako apektado... Tapos ay sumulyap ako sa kanya, nakangiti lang siyang nakatingin sa aking mga mata... Natigil ang tawanan ng may sumigaw na "O! Get Ready Guys! pumpasok na ang mga tao! 5 mins to go!"... Itutuloy Muli... Malapit na talaga... Promise... Sana wag kayong magsawang magbasa sa aking istorya... Salamat! [PS... Successful ang palabas! Salamat sa tulong niya at ng aking mga kagrupo! SIKAT! Miss ko na kayo...] [PS.2 SIKAT means, Sibol ng Kabataan Teatro] Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Saturday, August 05, 2006
Araw-araw, hindi ako nakakalimot na magpadala ng mensahe sa kanya sa cellphone... Araw-araw, hindi ako nakakalimot na samahan siya tuwing uwian... Oo, naging tipikal akong manliligaw, pero iba daw ako sabi niya... Sakin lang daw siya naging bukas sa lahat... Napaka dali ko daw kasing pakisamahan... Natuwa naman ako ng sinabi niya iyon sa akin... Pag gising bawat umaga, siya agad ang bumabati sa akin... Pangalan agad niya ang nakikita ko sa cellphone... Malalambing at nakakahulog nga naman ng damdamin ang mga ipinapadala niyang mensahe, at syempre, hindi mawawala ang mga simple ngunit nakakapag pataba ng puso tulad ng "Ingat ka...", "E secc oui..."at "E muja oui..." Kaya't tuwing umaga, sumasarap ang gising... Tama, naging malaking bagay talaga ang cellphone sa akin... Ito ang naging daan ko upang masabi sa kanya ang lahat ng bagay na nakatago sa aking puso... Tila, pinaglapit talaga kami ng tadhana... Sabi nga ng mga kaibigan namin, Ang sarap daw kaming tignang magkasama, bagay na bagay ika nga... Madami din kaming mga "similarities" na isa pang naging daan upang kami'y lalong magkakilala ng mabuti... Di ba nga sinabi na kung gusto mong mapalapit sa isang tao, kailangang makahanap kayo kahit isang "similarities" man lang... Pero sinuwerte ako... Marami kaming pareho...
Nagkataon nga lang ba o "serendipity" na? Hindi ko alam, kayo na ang humusga... Isang gabi, wala kaming magawa, nagkantahan na lang kami sa aming nakasanayang tambayan... Ang aming bahay... Natugtog na namin lahat ng kaya naming tugtugin, ngunit ako, may natatago pang isa... Hindi ko ito tinugtog dahil hindi ko pa ito praktisado at nalilito pa ako... Sa kadahilanang wala na talagang maitugtog, ito na lang, kahit mali-mali, tinuloy ko pa rin... Sinimulan ko pa lang i-"pluck" ang unang mga nota, nalaman kaagad niya kung ano iyon... "Waah! Sige, ituloy mo lang! Paborito ko yan!". Nakangiti naman akong tinuloy ang tipang iyon... Nakangiti siya, tinititigan ang mga mata ko, at sinasabayan pa niya ng kanta... Tila naghaharanahan kami sa isa't-isa, tulad ng dati, sinasabayan ko siya, duet ulit kami... Wala na akong pakialam kahit magkamali-mali ako sa tinutugtog ko... Basta't masya siya, wala nang mali sa mundo... Buong kanta na yaon, nakatingin lang siya sa akin... Nahihiya ako ng mga panahong iyon, umiiwas iwas ng tingin, ngunit nagnanakaw din naman ng sulyap... Pulang pula ako ng matapos ang kanta, ngunit siya, nakangiti lang... Pero lahat ng masasayang tagpo ay may katapusan... Lumalalim na ang gabi at kailangan nang magsiuwian... Ihahatid sana siya ng pinsan ko, ngunit nag boluntaryo na lang ako na maghatid sa kanya... Tutal malapit lang naman ang kanyang tahanan... Dahan-dahan ang aming paglalakad, pareho kaya kami ng iniisip? Malay natin... Pero sana, naging isa iyon sa mga similarities namin... Habang papalapit kami sa aming destinasyon, lalo kaming bumabagal... Tumingala ako sa kalangitan upang pagmasadan ang mga bituin, ng bigla niyang hawakan ang kamay ko... Nagulat akong tumingin sa kanya... Pero siya, nakangiti lang... "Mahal na nga kita..." Muli nanamang itutuloy... P.S. Sa mga hindi pa nakaalam sa kantang nabanggit, basahin niyo ang title... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Wednesday, August 02, 2006
Lumipas ulit ang panahon, nakita ko siya, kasama ng pinsan ko, luhaan, tila sugatan ang kanyang puso... Labis na habag ang naramdaman ng aking puso, kaya't agad ko siyang nilapitan, nakinig sa kanyang panaghoy, at pinaramdam sa kanya na hindi siya nag iisa... Nalaman kong nagkaroon sila ng alitan ng kanyang kasintahan... Labis akong nahabag sa kanya... Lalo na't nasaktan siya sa mabilis na pangyayari... Kaya't heto ako, laging nasa tabi niya, hindi siya iniwan, sinamahan kahit saan, pinasaya sa kahit anong paraang magagawa ko, pinakita ko sa kanya na hindi siya nag iisa... Pinakita ko na nandito ako, handang mahalin siya... Kahit kunwarian lang... Bawat pag sikat at paglubog ng araw, lalong lumalalim ang pagtingin ko sa kanya... Lalo na ngayong napapalapit na siya sa akin... Hindi ko mapigilang mahulog sa kanya, tuwing siya'y ngingiti, tuwing siya'y kumakanta, tuwing siya'y nagsasalita, tuwing siya'y nakatingin sa aking mga mata... Di nagtagal, nalaman ng kanyang kasintahan ang ginagawa ko, kung anu-anong pananakot at ang pinadala niya sa akin... "Putres! Wala namang patusan!". Hindi ko iyon malilimutan, matapos niyang basagin ang puso ng isang espesyal na tao sa buhay, siya pa ang may ganang magalit sa akin... Gusto ko sanang sabihin sa kanya na, "Pasalamat ka nga't pinapasaya ko siya eh... I'm doing you a favor! Responsibilidad mo ako ang gumagawa!". Nang malaman niya ang ginawa ng kanyang nobyo sa akin, nagalit siya at sinabihan niya ng "Kapal ng mukha mo, kung tutuusin nga, mas open pa ako sa kanya keysa sayo eh!" (Not the exact words pero un na un) Sa una, iyan lang talaga ang plano kong gawin, ang paligayahin siya, samahan siya at ibalik ang ngiti sa kanyang labi, hanggang magkaayusan sila ng kanyang nobyo... Pero di ko akalaing magtatagal ng ganon ang kanilang alitan, kaya't kinalimutan ko ang plano ko... Magbati man sila o hindi, nandito pa rin ako para sa kanya... Nasanay na ako ng kasama siya eh, bakit ko pa ititigil... Masaya ako sa piling niya, sinabi niyang siya din... Hindi na kami mapaghiwalay... Nang tinignan ko ang aking cellphone isang gabi, nakita kong may mensahe akong natanggap na galing sa kanya... Binasa ko at "quote" ang nakalagay... Nang iwan niya ako, sinabi ko sa sarili ko na kakayanin ko Walang luha ang tumulo sa mata ko Isa lang ang nagpahirap Yung ang pag gising araw-araw at sinasabi ko sa sarili ko... "Pucha! Dami nanaman magpapacute! Single na naman ako eh!" Marahil ay isa lamang itong birong mensahe, pero totoo pala ang nilalaman nito... "Single" na siya ule, nawala na ang nararamdaman niya sa kanyang nobyo, naging "possessive" daw kasi ito at nasasakal na daw siya... Kaya't heto na ako, pumasok na sa eksena, naglakbay patungo sa mundo niya... Sana nga lang, ako'y tanggapin niya... Itutuloy muli... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
Tuesday, August 01, 2006
Dahil buwan ng Wika ngayon, kailangang mag tagalog... Ayon sa hamon na ibinigay ni Kuya Rowjie... Pasensya na po kung medyo mahaba... Mahirap na kung bibitinin ko pa... Enjoy... Matutuloy pa kaya, ang istoryang aming sinimulan?.. Dahan dahan akong umadyo sa mataas na hagdanan... Patungo sa liwanag na dulot ng naghihingalong sinag ng araw... Malamig ang panahon, maulan... Hirap na akong umaakyat sa mataas na hagdan, nawawalan na ako ng pag-asa ng biglang may lumabas na isang magandang dalaga sa dulo ng hagdan... Inaya niya ako sa kanilang mataas na tahanan at magsisimula na daw ang praktis... Sayawan ang aming gagawin, sayawan dahil praktis noon sa Cheering... Paguran pero hindi ko inintindi, dahil may nakikita akong magandang dalaga na nakaupo sa tabi... Bawat "step" at bawat bilang ng aming sayaw, nagnanakaw ako ng tingin sa dalagang ito, lalo akong ginanahang sumayaw dahil sa kanya... Kailangan kong magpasikat... Sa sobrang pasikat ko, napagod ako, naubos ang lahat ng enerhiya ko sa pagsasayaw ng "exaggerated". Pero hindi pa tapos ang pagsabak ko, mayroon pang isang sayaw na kailangang gawin... Isa naman itong interpretative dance, ayos lang, hindi masyadong nakakapagod, lalo na pag nakikita ko siya at lalo pa ng nalaman kong kasama din pala siya sa gagawin naming praktis... Break time noon, panahon na para makausap ko siya at magpakilala... Dahan-dahan akong lumapit sa kanya, pero nagulat ako ng biglang kinausap siya ng pinsan ko... Doon ko nalaman na kaibigang matalik pala niya ang magandang dalagang kanina ko pa pinagmamasdan... Nahiya tuloy ako dahil dito, tinamaan na ko ng matindi kong kalaban... Ang pagka torpe... Pero natuwa naman ako ng bigla silang lumapit at pinakilala siya ng pinsan ko... Abot tenga naman ang ngiti ko ng hawakan niya ang kamay ko upang ako ay kamayan... Sobrang saya ko noon... "Ang ganda ng pangalan niya". Yun agad ang pumasok sa isip ko, unang beses ko pa lamang ito naririnig... Kakaiba, "exotic" ika nga, at ubod ng ganda... Parang siya... Dahil nga ako'y bago pa lamang sa lugar na ito, nahihiya pa akong makisalamuha sa mga tao, dahil natatakot akong mapahiya... Dahil sa maling akalang iyon, hindi ko siya nakausap... Sayang ang pagkakataon, pero sinabi ko sa sarili ko, umpisa pa lang naman, may bukas pa... Kaya't buong araw, nagpabusog na lamang ako sa kakatitig sa kanya... Na walang binabanggit na kung anong salita, maliban sa "hehe" tuwing ngingiti siya... Lagi na akong dumadaan sa silid aralan nila... Kunyari may tatanungin ako sa pinsan ko, pero ang totoo, magnanakaw ako ng tingin sa dalagang ito... Pag natatapos ang walang "sense" na paguusap namin ng aking pinsan, tatalikod lang ako at kikiligin... Labis akong nabighani sa taglay niyang kagandahan, maganda at kumikislap ang kanyang "brown eyes", ang matatamis niyang mga ngiti na laging sumasalubong sa akin, ang mahaba niyang buhok, ang magandang hubog ng katawan, at ang kanyang tono ng pananalita... Lumipas ang panahon, napalapit kami sa isa't-isa, lalo kong nakilala ang dalagang ito, lalong lumalim ang pag tingin ko sa kanya... Pero hindi ko ipinapaalam sa kanya dahil na rin sa takot... Ngunit habang tumatagal, parang napapalayo na rin siya sa amin... Hindi ko na siya nakakasama at minsan ay hindi na rin namamansin... Saka ko lang nalaman na huli na pala ako... May kasintahan na siya... Labis ang pagsisisi ko nung mga panahong iyon, tinatanong ko lagi sa sarili ko kung bakit ko pa pinairal ang pagka torpe ko.... Ngayong huli na ako? Ano na ang gagawin ko? Tinigilan ko na siya at ng kanyang kasintahan, napansin ko naman na masaya naman siya, kaya ok na sa akin iyon... Mahaba pa, kaya't itutuloy ko na lang sa susunod... Labels: Our story... Wyena..., Series, Til they take my heart away
|
The Music they shared
The Author
Pseudonym: Icarus05 Birthday: April 25, 1990 Address: Novaliches, Quezon City Province: Infanta, Quezon School: University of the East Course: Computer Science Sports: Bowling, Volleyball Hobbies: Bowling, Playing Guitar, Writing Stories, Writing Songs, Chatting, Blog hopping, Stargazing, Flyff-ing, Playing Ragnarok About me: Single and Waiting! ;) A night person, very passionate and dedicated to everything I do, A lover trying to find himself and his true place here in the world... Lost in this cold place, Never knowing where to go, I need you, I need someone, I need anyone Posts
Archives
Stories Theater Life My textmate, my soulmate Endless Journey Our Rendevous Til' They Take my heart away The Taste of Love The Hymn of the Tree Our Last Anniversary Goodbye Moonlight Sonata Jealousy Childhood Boogie The Festival of hearts Time Withers How she took my heart Our last dance The Cure for the Common Hitch A Dreamer's Lullaby A Vision of a Broken Heart Of Tears and Metamorphosis Sa Mata ng Kalawakan Panahon na Naman The Lost Paradise The Fate's Dagger The Coin Sign of Life
A way out of the darkness
The Island
I would like to thank...
Finally, with your support, I managed to grab the award! Thank you Guys so much! But still, Vote for your favorite blogs... Vote for the deserving 4th Placer for week 14 and 15. 
2nd Placer for week 16 and 17 
Filipino Blog of The Week for Week 18 
Hall of Famer through Fast Track | |||
